Tag Archive | Catalonia

Η Αόρατη Πόλη

  Η άνοδος των ενοικίων απειλεί με κλείσιμο εμβληματικά καταστήματα και το αστικό της τοπίο της Βαρκελώνης ζημιώνεται.

La Ciudad Invisible_Πλατεία της Καταλονίας_2009

Σε μερικούς δρόμους ήδη κρεμάνε σημαιάκια που καλούν στην επέτειο για την τριακοσιετία που θα γιορταστεί το έτος που έρχεται, έτος που απ’ ότι φαίνεται, θα γιορταστεί  επίσης και η “Διαβούλευση Κυριαρχίας”. Τα σημαιάκια συνδυάζουν ένα διπλό σλόγκαν προορισμένο γι’ αυτήν ακριβώς τη σύζευξη ιστορίας και μέλλοντος:  Ζω (Viure) / Ελεύθερος (Lliure). Πολίτες διαφορετικής ηλικίας, γένους και κατάστασης αντιπροσωπεύονται από το ρήμα “ζω” ενώ το επίθετο “ελεύθερος” είναι τυπωμένο πάνω σ’ ένα σχέδιο, με ρίζες στον 18ο αιώνα, που φέρνει στο νου έναν πιθανό πρόγονο των πολιτών, τους οποίους βλέπουμε φωτογραφημένους στο πάνω μέρος της σημαίας. Τα σημαιάκια με ξάφνιασαν, ακριβώς την ώρα που σκεφτόμουν τη Βαρκελώνη η οποία μετατρέπεται διαρκώς και από πολλές απόψεις σε μια αόρατη πόλη.

Μια πόλη αόρατη που θα έχει το 2014 ως ημερομηνία ορόσημο. Θα’ ναι τότε που θα λήξουν, σε πολλές περιοχές, οριστικά τα παλιά συμβόλαια ενοικίασης μερικών από τα πιο εμβληματικά καταστήματα του κέντρου αλλά και των μικρότερων εμπορικών μαγαζιών. Η πόλη που κάποτε υπήρξε. Φυσικά, έτσι είναι οι πόλεις, αλλαγή και αέναη μετάλλαξη. Αλλά ακόμα και ο ποιητής που είπε ότι μία πόλη αλλάζει πιο γρήγορα ακόμα και από την ανθρώπινη καρδιά (Baudelaire), θα έμενε έκπληκτος βλέποντας ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια εγγενή αλλαγή της σύγχρονης πόλης, αλλά σε μια πολύ ιδιαίτερη αλλαγή, αυτήν της αμνήμονος Βαρκελώνης που μοιάζει να πιστεύει ότι δεν πρέπει να φείδεται ούτε ενός λεπτού- ούτε ενός εκατομμύριου για να μνημονεύσει την καταστροφή του Born εδώ και 300 χρόνια, αλλά δεν πρέπει και ν’ ανησυχεί για την εξαφάνιση των εμπορικών κέντρων El Indio (στο δρόμο Carme).

Φυσικά, ο Δήμος φαίνεται να αδιαφορεί για το ότι στην Ciutat Vella και στην Eixample κλείνουν καταστήματα, βιβλιοθήκες, φαρμακεία και παραδοσιακά μπαρ. Τα σημαιάκια του 2014 ήδη μας κοιτάζουν, αλλά ούτε μια δεκάρα δεν θα προοριστεί για να το ξανασκεφτούν οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών αυτών και να σταθούν στα πόδια τους οι ιστορικές έδρες τόσων επιχειρήσεων που δεν άνηκαν σ’ αυτούς από πάντα. Αναφέρομαι στο Εl Indio για προσωπικούς λόγους, μιας και ήταν το πρώτο κατάστημα που ερωτεύτηκα πολλά χρόνια πριν, τον πρώτο καιρό της ζωής μου στη Βαρκελώνη. Ήμουν τότε κάτοικος στη γειτονιά  της περιφερειακής οδού De Sant Pau, από την οποία ξεκινούσα κάθε μέρα για την Rambla διατρέχοντας το δρόμο Carme. Σάστιζα από την ανθρώπινη ποικιλία της περιοχής και την αντίθεσή της με το ιστορικό κτίσμα  της Βιβλιοθήκης της Καταλονίας και του δρόμου Egipicíaques όπου σπούδαζα και φλέρταρα, και όταν έφτανα στο ύψος αυτών των πολυκαταστημάτων, στυλ αποικιακής και μοντέρνας καταγωγής, καθόμουν αρκετή ώρα μπροστά στις βιτρίνες τους. Τώρα ξεσπάω σε φωνές-το αποτέλεσμα είναι ότι σε λίγο θα κλείσουν, θα τα πάρει η μπουλντόζα, ποιός ξέρει τί αλυσίδα καταστημάτων θα ανοίξει στη θέση τους.

To ζήτημα λειτουργεί ως εξής: Η Ciutat Vella και η Eixample κατακλύζονται από την τουριστική βιομηχανία και θα έπρεπε τουλάχιστον να εξετάσουμε διεξοδικά σε ποιόν μένει το χρήμα που αυτή αφήνει στην πόλη. Σχεδόν όλα θα καταλήξουν σε αλυσίδες ρούχων ή μπαρ. Και αν η κρίση σε άλλα σημεία της πόλης, μας επέτρεψε να ξανασκεφτούμε τα καινούρια ενοίκια, δεν έγινε έτσι και στο κέντρο. Αν η σοκολατοποιία Farga (στο δρόμο Cucurulla) δεν μπορεί ν’αναλάβει το νέο ενοίκιο, κάποια αλυσίδα θα το κάνει. Έχω διατρέξει συχνά αυτά τα δρομάκια και ακόμα και αν δεν περνάω πια τόσο συχνά από το γαλακτοπωλείο Viader του δρόμου Xuclà, θα μου λείψει . Ή στο Palacio de Juegos (στο δρόμο Arcs) ή στο ζαχαροπλαστείο La Comena (στην Πλατεία Del Àngel) το κατάμεστο Quilez και το βουτυροποιείο Ravell. Ούτε στα μπαρ La Palma ή στο Muy Buenas πηγαίνω αλλά, εντάξει, άλλοι πελάτες  με έχουν διαδεχτεί. Όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι εκείνες τις γελοιογραφίες του Perich για τις πυρκαγιές των δασών και την παντελή αδιαφορία των γαιοκτημόνων που τα έχουν στην ιδιοκτησία τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Βαρκελώνη: οι “αστυκτήμονες” (έτσι τους ονόμασα σ’ ένα διήγημά μου, επιτρέψτε μου τον νεολογισμό) εισέπραξαν ενοίκιο με αντάλλαγμα να μην αναβαθμίσουν τις παλιές τους ιδιοκτησίες και τώρα θα αποζημιωθούν δίνοντάς τες στην καλύτερη τουριστική προσφορά.

Ο Ίταλο Καλβίνο αφιέρωσε ένα θαυμάσιο βιβλίο του στις αόρατες πόλεις, τις πόλεις με την απαραίτητη ουτοπία: η επιθυμία, η μνήμη, οι λεπτές πόλεις…Η Βαρκελώνη θα μπορούσε να είναι ανάμεσα στις πόλεις που θυμίζουν τους νεκρούς. Μόνο που οι τωρινοί νεκροί πεθαίνουν αναξιοπρεπώς, κάτι που δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε στο βιβλίο του Καλβίνο, ούτε στις πολυτελείς γιορτές της τριακοσιετίας. Τελοσπάντων, δήμαρχε Τρίας πάρτε μια ανάσα αυτόν τον Αύγουστο και ξανασκεφτείτε το ζήτημα. Για να μην χρειαστεί μες την επόμενη εκατονταετία οι Βαρκελωνέζοι να ξαναχτίσουν την πόλη τους, αυτήν που καλώς ή κακώς, ακόμα υπάρχει.

Sitio-barcelona-11-septiembre-1714

ένα κείμενο της συγγραφέα Mercè Ibarz

πηγή: El Pais_αρχικό κείμενο

*Ο τίτλος στον ενικό είναι παράφραση του τίτλου του γνωστού βιβλίου του Ίταλο Καλβίνο “Οι Αόρατες Πόλεις”

**Σήμερα,  11 Σεπτεμβρίου γιορτάζονται στη Βαρκελώνη τα 300 χρόνια από την νίκη των Βουρβώνων (11 Σεπτεμβρίου 1714 ) και την συντριβή του Καταλανικού στρατού στην πόλη της Βαρκελώνης. Είναι μέρα εθνικής επετείου για ολόκληρη την Καταλονία και ουσιαστικά πρόκειται για μέρα μνήμης για τη χαμένη ανεξαρτησίας τους. Στα καταλανικά λέγεται La Diada Nacional de Catalunya. Περισσότερα για τη μέρα αυτή μπορεί κάποιος να διαβάσει εδώ. – [ η πηγή μπορεί να μην είναι τόσο επίσημη -ωστόσο το κείμενο τα λέει αρκετά καλά και κατανοητά -αν κάποιος βρει ανακρίβειες είναι πολύ ευπρόσδεκτος να μας τις επισημάνει]

***Είναι όμως και η χρονιά που θα γίνει η λεγόμενη στα ισπανικά “Cosulta Soberanista” μία διαβούλευση που δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα όπως για παράδειγμα θα είχε ένα δημοψήφισμα και θ’ αφορά την απόσχιση της Καταλονίας από την Ισπανία.

****Ένας χάρτης με τα καταστήματα που αναφέρονται στο κείμενο για τον καλύτερο προσανατολισμό του αναγνώστη.

μετάφραση κειμένου: Σπύρος Λαζάρου- Άλκηστη-Ελένη Βικτωράτου

Advertisements
%d bloggers like this: