Tag Archive | Θεσσαλονίκη

Skateboard στη Θεσσαλονίκη; Όχι, ευχαριστούμε…

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τα πάρκα και οι πλατείες είναι πλέον τρομακτικά μέρη. Απέχουν τόσο από την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας: δέντρα, παιδιά, ποδήλατα, ανοιχτωσιά, δροσερά παιχνίδια σκιάς, συνταξιούχοι δυο δυο τρεις τρεις στα παγκάκια, ζευγαράκια, βροντόφωνες παρέες, να κρατούν όλη τη μέρα τους χώρους αυτούς ζωντανούς. Ω ναι, απέχουν πάρα πολύ.

Ερέθισμα για το παραλήρημά μου αυτό αποτέλεσε μια βόλτα πλευρικά του πάρκου της ΧΑΝΘ, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το πάρκο αυτό αποτελεί την πιο μεγάλη ανάσα πρασίνου στο κέντρο και θα μπορούσε άνετα και με ελάχιστες παρεμβάσεις να συναγωνιστεί διάσημα πάρκα του εξωτερικού. Αντί αυτού τι απολαμβάνουμε; Απλή εγκατάλειψη; Ή κάτι ακόμα χειρότερο; Την αναμονή για το χειρότερο…

Προ διετίας ασχολήθηκα με το θέμα των πάρκων για skateboard στη Θεσσαλονίκη, και με μεγάλη περηφάνια παρουσίασα τα, αν και ολιγάριθμα, ιδιαίτερα δημοφιλή σημεία στην πόλη όπου δίνεται η δυνατότητα να ασκηθεί αυτό το άθλημα (γιατί είναι άθλημα, ανεξάρτητα  απ’ το ότι υπάρχουν άτομα ακόμη και σήμερα που το αντιμετωπίζουν σαν έκφραση αλητείας). Σε αυτή τη βόλτα, λοιπόν, την απογοήτευσή μου βλέποντας το πάρκο σκοτεινό και με τυπικές παρέες τοξικομανών απογείωσε η απουσία της εγκατάστασης για τους skateboarders. Εγκατάσταση μικρή, απλοϊκή σίγουρα για αυτούς που ασχολούνται λίγο περισσότερο, η οποία όμως κατάφερνε πάντα να απασχολεί κάποια παρέα… Γυρνώντας σπίτι, η επίλυση του μυστηρίου ήρθε πολύ γρήγορα: «Συνεργείο του Δήμου απομάκρυνε την εγκατάσταση εξαιτίας της επικινδυνότητάς της».

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μάλιστα. Άρα το συμπέρασμα από την πορεία αυτού του πάρκου, είναι ότι avec plaisir ο ιδιώτης να προσφέρει χορηγία για να αναδειχθεί το πάρκο στο μεγαλύτερο κέντρο άθλησης και ψυχαγωγίας της πόλης. Οι μετέπειτα ευθύνες όμως να μην επιβαρύνουν κανέναν… Αντί να δοθούν τα ελάχιστα για τη συντήρηση μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, είναι προτιμότερο να αφεθεί στο έλεος του χρόνου, και όταν με το καλό χαρακτηριστεί επικίνδυνη, δίνουμε κατιτίς και τη γκρεμίζουμε. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!

Κατά καιρούς γίνονται δηλώσεις από πλευράς Δήμου για έργα ανάπλασης του πάρκου, αλλά μάρτυρες μιας τέτοιας ενέργειας δεν έχουμε καταφέρει να γίνουμε. Μπορεί η ανοδική πορεία της πόλης να αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο, αλλά πολλά είναι ακόμη τα θέματα-αγκάθια… Κρίμα να μην εκμεταλλεύεσαι τον διάλογο που έχεις καταφέρει ν’ ανοίξεις με τους πολίτες.

Το πάρκο «Ξαρχάκος» για τους παλιότερους και πάρκο «What’s Up» για τους πιο νέους έχει αλλάξει πολλές χρήσεις και μορφές με το πέρασμα του χρόνου. Από ζωολογικός κήπος, καρουζέλ και δημοτικά αναψυκτήρια, σε skatepark, χώρο για πικ νικ και paintball… Διαχρονικά αποτελούσε τόπο συγκέντρωσης για τη νεολαία και τους μεγαλύτερους, ένα χώρο με αύρα πράσινου και ζωής που τώρα φαίνεται να φθίνει μέρα με τη μέρα.

Τι κρίμα να είναι το πάρκο μας τόσο τρομακτικό…

Advertisements

Φεστιβάλ+Θεσσαλονίκη=Λαβ

Πριν από δέκα μέρες ολοκληρώθηκε το 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη. Στις διαδρομές μεταξύ πλατείας Αριστοτέλους και λιμανιού πολλάκις σκέφτηκα, και σίγουρα δεν ήμουν η μόνη, πόσο αλλάζει η πόλη τις μέρες αυτές. Για δέκα φθινοπωρινές μέρες, κάπου εκεί στις αρχές Νοέμβρη, διεξάγεται το διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ μερικούς μήνες αργότερα, οι προβολείς στρέφονται στο ολοένα και περισσότερο κοσμο-συσσωρευτικό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

Στις 15 Μαρτίου ήμασταν όλοι εκεί. Τα σπίτια γέμισαν με φιλοξενούμενους και το πρόγραμμα του φεστιβάλ με κύκλους γύρω από τίτλους ταινιών και τσακισμένες σελίδες.  Παρ’ όλη την κακοκαιρία, ο κόσμος ντυμένος με παλτά και κασκόλ (ίσα ίσα για να προκαλούν να κοιτάξεις στα μάτια για να δεις κάποιον γνωστό σου) διένυε τις ίδιες ακριβώς διαδρομές με σένα. Τσιμισκή – Ερμού – Αριστοτέλους – Νίκης.  Δεν νιώθεις ποτέ μόνος. Άλλοι με πιο γρήγορο βήμα, κάποιοι πιο μοναχικοί με ακουστικά στ’ αυτιά και το πρόγραμμα σφιχτά στο χέρι, άλλοι σε παρέες και βάδισμα πιο ήρεμο να συζητούν την ταινία που μόλις παρακολούθησαν, όλοι μια μάζα και ο καθένας χωριστά, δημιουργούνε οριακά μια ψευδ-αίσθηση για την πόλη…

Μια πρώτη γεύση από την αλλαγή στην πόλη παίρνεις όταν επιλέγεις τον “γρήγορο” δρόμο, τη Λεωφόρο Νίκης. Μια τυπική χειμωνιάτικη μέρα το κρύο αποτρέπει τον κόσμο να κινηθεί μέσω της παραλιακής οδού. Τις μέρες εκείνες όμως, συνειδητοποιείς πως μόνο αν ελιχθείς έξυπνα ανάμεσα σε παρέες, ποδήλατα και πωλητές του σαλεπιού-βάλσαμο θα φτάσεις έγκαιρα στην πολυπόθητη προβολή. Η πλατεία Αριστοτέλους απογειώνεται, γίνεται πρωταγωνίστρια όπως της πρέπει… Τηλεοπτικές κάμερες, σκεϊτμπόρντερς, μαμάδες, παιδάκια, ζευγαράκια παππούδων, μουσικοί του δρόμου και όλοι οι σινεφίλ μοιράζονται αυτά τα δύο οικοδομικά τετράγωνα σαν κομπάρσοι σε κινηματογραφική σκηνή. Τρίτο σημείο όπου το φεστιβάλ κάνει αισθητή την παρουσία του είναι η πρώτη προβλήτα του λιμανιού. Σε έναν ήδη δημοφιλή χώρο προσθέτεις και τέσσερις αίθουσες προβολών που ανά μία ώρα γεμίζουν και αδειάζουν… νιώθει κανείς σαν κάθε ώρα της μέρας και κάθε μέρα του δεκαημέρου να είναι το πρώτο ανοιξιάτικο σαββατόβραδο.

Η πόλη επηρεάζεται. Και λέγοντας “πόλη”, οφείλω να διορθώσω γιατί πάντα πέφτω στην παγίδα, εννοώ το κέντρο της πόλης, το ιστορικό της κέντρο. Το κέντρο λειτουργεί για δύο δεκαήμερα τον χρόνο ως μια πηγή κοινωνικής και δημιουργικής έκφρασης. Ο κόσμος επικοινωνεί πιο εύκολα από ποτέ. Χωρίς να θεωρώ τη Θεσσαλονίκη, ούτε καμία άλλη ελληνική πόλη που έχω επισκεφθεί απρόσωπη, τα δύο αυτά φεστιβάλ περισσότερο από καθετί άλλο, λειτουργούν σαν τη γλυκιά αφορμή που τόσο καιρό περίμενε ο κόσμος για να επικοινωνήσει πιο εύκολα και χωρίς παρεξηγήσεις. Οι ουρές λειτουργούν λίγο πολύ σαν μπάρα σε μπαρ, όπου στέκεσαι και με το πρώτο σχόλιο που θα ακούσεις για κάτι που είδες ή που ανήκει στα “have to watch” σου, θα πλησιάσεις με χαμόγελο τη διπλανή παρέα για να προσθέσεις κάτι. Σκανάροντας κατά την είσοδό σου στην αίθουσα θα προσέξεις πολύ ποιοι θα είναι οι “συνταξιδιώτες” που θα σου επιτρέψουν ή/και υποβοηθήσουν να απολαύσεις την επιλογή σου να βρίσκεσαι εκεί. Στα διαλείμματα μεταξύ ταινιών, αναζητώντας φωτιά θα ξεκινήσεις μια συζήτηση με τέτοια ευκολία και αυτοπεποίθηση, που σίγουρα θα σε θαύμαζες αν το είχες καταφέρει σε μια άλλου είδους περίσταση. Θα χαμογελάσεις, θα σηκωθείς όσες φορές χρειαστεί για να περάσει κάποιος και να γεμίσουν σιγά σιγά οι θέσεις, θα συμβουλεύσεις με περηφάνια τη διπλανή σου 50χρονη σεμι-διανοούμενη που σου ζητάει προτάσεις για την επόμενη μέρα, θα χαρείς που ανάμεσα σε περάσματα και στριμώγματα αναγνωρίζεις στο πλήθος τους φίλους σου, θα τρέξεις να προλάβεις κάθε πάρτυ και δρώμενο που γίνεται παράλληλα με αφορμή το φεστιβάλ. Θα κλείσεις το τηλέφωνο στον μπαμπά σου και αυτός με κατανόηση την επόμενη μέρα θα σου πει “κατάλαβα, έβλεπες ταινίες πάλι…” Όλα στο μάξιμουμ τα αποζητάς τις μέρες εκείνες. Τις προβολές, τον κόσμο, τη νύχτα, τη μουσική, τον χορό. Η ενέργεια της πόλης σε κάνει να νιώθεις πως μπορείς να τα καταφέρεις όλα.

Τη Θεσσαλονίκη την ερωτεύεσαι τις μέρες των φεστιβάλ. Δυο φορές τον χρόνο… κάπου εκεί κάθε Νοέμβρη και Μάρτη.

Πολίτης και Πόλη, ένας νέος διάλογος ξεκινάει…

Περπατώντας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης συχνά πέφτει το μάτι σε μεγάλες αφίσες που παρουσιάζουν κάποια έκθεση, καλλιτεχνική εγκατάσταση, ομιλία. Κοιτάζεις λίγο πιο χαμηλά, εκεί στα ψιλά γράμματα, αναζητώντας το διοργανωτή αυτής της νέας σου ανακάλυψης και αναρωτιέσαι… αν δεν υπήρχαν κι αυτοί, τι θα ’κανα;

Τα τελευταία χρόνια συχνά πέφτουν οι προβολείς σε διάφορες νέες ομάδες εθελοντών. Ομάδες οι οποίες συγκροτούνται από άτομα που αποφασίζουν ν’ ανοίξουν έναν νέου τύπου διάλογο με την πόλη και καταφέρνουν να γεμίζουν δρόμους, κτίρια, πλατείες, στοές με τις πρωτότυπες ιδέες τους. Ο κόσμος έχει ήδη ξεκινήσει να συζητάει γι’ αυτές, να συμμετέχει, να ενημερώνεται και να τις αναγνωρίζει. Ιδιαίτερα θετικό αποτέλεσμα για κάτι το οποίο προορίζεται να γίνει αμισθί, δεν είναι;

Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γίνει μια λίστα με όλες τις ομάδες που δραστηριοποιούνται στην πόλη, πόσο μάλλον να αναλυθεί το έργο τους, αξίζει όμως να κοιτάμε πού και πού αναδρομικά για να κατανοούμε το ότι μέσω του εθελοντισμού είναι δυνατό πολλές φορές να επιτευχθούν τα όσα ζητάει η κοινωνία.

Η ομάδα «Η Θεσσαλονίκη Αλλιώς» σίγουρα αποτελεί το πιο γνωστό «αστικό πείραμα», όπως αυτοαποκαλείται. Η σύνδεσή της με ένα από τα παλαιότερα free press στην Ελλάδα, Parallaxi, και οι εντυπωσιακά συχνές δράσεις της με εκθέσεις, ομιλίες, διαγωνισμούς, συναυλίες, workshops, ξεναγήσεις, αρχιτεκτονικές εγκαταστάσεις και αστικές παρεμβάσεις την έχουν αναδείξει ως την πιο γνωστή ομάδα εθελοντικής αστικής και καλλιτεχνικής παρέμβασης στην πόλη, ιδιαίτερα του αστικού κέντρου, στο οποίο κατά κύριο λόγο δραστηριοποιείται. Πολλές από τις πρωτοβουλίες της στοχεύουν στο διάλογο μεταξύ των πολιτών, ένα διάλογο που αποβλέπει με τη σειρά του στην ανταλλαγή απόψεων σχετικά με το τι λείπει από την πόλη και το πώς αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Πολλές από αυτές τις προτάσεις πραγματοποιούνται στη συνέχεια χάρη στις δράσεις της ομάδας, με εκθέσεις, αστικές παρεμβάσεις και δημοσιεύσεις. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ομάδας αυτής είναι η διάθεση να ασχοληθεί με την πόλη μέσω όλων των αξόνων δημιουργικότητας: χορό, αρχιτεκτονική, μουσική, ζωγραφική, θέατρο, design. Φαίνεται πως πειραματίζεται με όλα κι αυτό της χαρίζει μια σταθερή επιτυχία.

Μία χαρακτηριστική και από τις πιο ενδιαφέρουσες δράσεις του «H Θεσσαλονίκη Αλλιώς» ήταν το «West Side Story», μια δράση που πραγματοποιήθηκε στα δυτικά της πόλης τον περασμένο Ιούνιο και συγκέντρωσε μεγάλο κοινό, διαφόρων ηλικιών. Οργανώθηκε με έναν πολύ πετυχημένο τρόπο ώστε να κινηθεί ο κόσμος προς τις περιοχές δυτικά, να εξερευνήσει κτίρια και δρόμους που μένουν χρόνια στο σκοτάδι και να νιώσει μια μεγαλύτερη οικειότητα με αυτήν την κατά τ’ άλλα ξένη περιοχή.

Με επίκεντρο τον πολίτη και το τι εκείνος ζητάει από την πόλη του, δημιουργήθηκε και η ομάδα citiTEN, η οποία έκανε αισθητή την παρουσία της περίπου πριν από ένα χρόνο, υπό την καθοδήγηση του Imagine the city, με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον για μεγάλους και μικρούς project.

Μια ομάδα από δέκα κορίτσια ξεκίνησαν έναν νέο διάλογο για τη διαμόρφωση της Θεσσαλονίκης όπως οι πολίτες την ονειρεύονται, μέσα από εκθέσεις, περιπάτους, εικαστικές παρεμβάσεις, ομιλίες, παιχνίδια σε πολλά σημεία-σταθμούς της πόλης, μέσα σε ένα χορταστικό δεκαήμερο του Ιούνη. Η ιδεά του Imagine the City θεωρείται από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις της επικοινωνίας πολιτών σχεδιαστών και αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα για κάθε άνθρωπο που η αίσθηση της πόλης του τον απασχολεί. Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες επιβεβαιώνουν την ευθύνη που ο καθένας μας έχει απέναντι στην πόλη και παράλληλα βοηθούν στο να κατανοήσουμε πόσα πολλά μπορούν οι ιδέες, η ενέργεια και η συλλογικότητα να καταφέρουν, ιδιαίτερα όταν η αλλαγή γίνεται πλέον ανάγκη.

Ο εθελοντισμός τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει μια περισσότερο οικεία χροιά. Σίγουρα η δυσκολία ανεύρεσης εργασίας –ιδιαίτερα στον εκάστοτε πολυπόθητο τομέα του καθενός– μας κάνει να είμαστε πιο ανοιχτοί σε προτάσεις και επαγρυπνούμε για καθετί που μπορεί να συμβαίνει γύρω μας. Ξαφνικά για πρώτη φορά το άτομο αναζητάει τρόπους να διοχετεύσει την ενέργεια, το μεράκι του, τις γνώσεις του και παράλληλα να εκμεταλλευτεί τον πολύτιμο χρόνο του με κάτι δημιουργικό, έξω από τα αυστηρά όρια του σπιτιού του. Οι ανοιχτές εκθέσεις, οι συζητήσεις, τα workshops, οι εικαστικές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο, σε συνδυασμό με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και γενικότερα το διαδίκτυο ως μέσο πληροφόρησης δίνουν τη δυνατότητα στο άτομο να γίνει επιτέλους Πολίτης. Ένας πολίτης που αν ενδιαφέρεται, θα ενημερωθεί, θα συμμετάσχει, θα δημιουργήσει, θα επικοινωνήσει, θα ζητήσει, και με λίγη τύχη (γιατί και αυτή πάντα βοηθάει!) θα ανταμειφθεί από την ίδια του την πόλη, που θα αρχίσει να αλλάζει…

 

 

Φλας-Μπακ-Σαλόνικα

Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν. Πολλές πόλεις  – βλέπε την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα- τις βρήκε η επόμενη μέρα ηττημένες. Αντίθετα, η Θεσσαλονίκη στέκεται γερά στα πόδια της και μπορεί με αισιοδοξία να φανταστεί το μέλλον, απλά κοιτάζοντας στιγμές από το παρελθόν…

Τα τελευταία χρόνια όλη η πόλη ξεκίνησε να συζητάει για τα έργα που γίνονται (και όχι μόνο για αυτά που ΔΕΝ γίνονται…). Πεζοδρομήσεις, αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί, αναπλάσεις…

Η Θεσσαλονίκη έχει καταφέρει τον τελευταίο καιρό να αποκτήσει έναν αρκετά εξωστρεφή χαρακτήρα και να προσελκύει κατοίκους άλλων ελλαδικών πόλεων αλλά και του εξωτερικού να την επισκεφτούν. Είναι άξιο απορίας, πώς μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, με τόσο πλούσια ιστορία, την οποία μπορεί να αντιληφθεί κανείς απλά περπατώντας στο ιστορικό της κέντρο, πώς μια πόλη με τόσο ενδιαφέρουσα νυχτερινή ζωή αλλά και γαστρονομικές απολαύσεις, άργησε τόσο πολύ να γίνει τόπος έλξης για τους τουρίστες.

Η πόλη όμως δεν εξελίχθηκε κατά κύριο λόγο για τους τουρίστες, αλλά για τους ίδιους τους κατοίκους της. Η Νέα Παραλία ήταν σίγουρα ένα από τα έργα που όλοι περιμένανε. Δεν αποτελεί μόνο μια πεζοδρομημένη σύνδεση του κέντρου με όλες τις περιοχές έως και την Καλαμαριά, αλλά και έναν ιδιαίτερα χαλαρωτικό χώρο περιπάτου και στάσης δίπλα στη θάλασσα. Όπως και στην πλειοψηφία των αρχιτεκτονικών έργων, έτσι και για την Νέα Παραλία, πολλοί πολίτες στάθηκαν στα αρνητικά στοιχεία, την υπερβολική τσιμεντο-ποίηση, κάτι για το οποίο δεν έχουν και άδικο. Πράγματι η παραλία θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερα ποσοστά πρασίνου, αλλά το έργο παρουσιάζει πολύ εξαιρετικά στοιχεία, τα οποία βέβαια μένει να δούμε και πως θα εξελιχθούν…

Πειραματική Πεζοδρόμηση Αγ. Σοφίας

Πειραματική Πεζοδρόμηση Αγ. Σοφίας

Η πειραματική πεζοδρόμηση της Αγίας Σοφίας αποτέλεσε επίσης μια πολυσυζητημένη αλλαγή στην πόλη (γιατί για έργο δεν μπορούμε να μιλήσουμε). Τα αρνητικά που ακούστηκαν ήταν περισσότερα από τα θετικά, και αυτό γιατί συνδέθηκε περισσότερο με τη λέξη «πειραματική», παρά «πεζοδρόμηση». Τα αυτοκίνητα συνεχίζουν να κυκλοφορούν αλλά και να σταθμεύουν ανάμεσα στα παγκάκια και τις προσωρινές φυτεύσεις. Ο κόσμος συνεχίζει, ως εκ τούτου, να περπατάει κατά κύριο λόγο στα πεζοδρόμια και να ρίχνει γρήγορες ματιές όταν διασχίζει το κομμάτι της ασφάλτου. Αυτό που μας κάνει να αισιοδοξούμε είναι πως παράλληλα με αυτή την πειραματική πεζοδρόμηση, διεξήχθη αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανάπλαση του άξονα Αχειροποιήτου – Αγίας Σοφίας, από την οδό Φιλίππου μέχρι τη Λεωφόρο Νίκης. Το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού εντυπωσιάζει με την απλότητά του, με όλη τη θετική έννοια της λέξης. Ρεαλιστικό και χωρίς υπερβολικά και επιτηδευμένα στοιχεία, που συνηθίζονται για να εντυπωσιάσουν σε μια πρόταση πεζοδρομημένης διαδρομής, στοχεύει στην οργάνωση αυτού του κατακόρυφου άξονα και την ενσωμάτωση των βυζαντινών μνημείων της οδού στη σύγχρονη ζωή της πόλης. Ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκε, τα βραβεία και οι εξαγορές διανεμήθηκαν, τώρα μένει να δούμε την πραγματοποίηση του έργου.

Agias Sofias

Άξονας Αχειροποίητου - Αγ. Σοφίας

Ακόμα ένα σοβαρό βήμα για την σταδιακή πεζοδρόμηση του αστικού κέντρου έγινε με τη οδό Φιλικής Εταιρείας. Ένας δρόμος που σχεδόν κανένας Θεσσαλονικιός δεν είχε ξεχωρίσει, στενός και σκοτεινός, αναδείχτηκε και απέκτησε ζωή, χάρη σε ένα απλό έργο ανάπλασης που ολοκληρώθηκε εντυπωσιακά γρήγορα. Για το συγκεκριμένο έργο προηγήθηκε μάλιστα Workshop και διαγωνισμός ιδεών, στον οποίο δόθηκε η ευκαιρία σε πολλά νεαρά άτομα, κατά κύριο λόγο φοιτητές αρχιτεκτονικής, να συμμετέχουν με τις ιδέες τους, να ανταπεξέλθουν σε πραγματικές συνθήκες ενός αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, να έρθουν σε επαφή με τους κατοίκους της περιοχής και να συνδιαλεχθούν μαζί τους για τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.

Beforelight - Φιλικής Εταιρείας

Εργαστήριο Συμμετοχικού Σχεδιασμού - Φιλικής Εταιρείας

Εργαστήριο Συμμετοχικού Σχεδιασμού - Φιλικής Εταιρείας

Εργαστήριο Συμμετοχικού Σχεδιασμού - Φιλικής Εταιρείας

Αλλαγές είδαμε και σε αρκετές άλλες οδούς στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Με μεγάλη ταχύτητα αναδιαμορφώθηκαν οδοί, στις οποίες πλέον απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση, όπως στη Νικηφόρου Φωκά ( στο τμήμα από Π. Μελά έως Τσιμισκή), στην οδό Μοργκεντάου, Λ. Μαργαρίτη, Χρυσοστόμου Σμύρνης και Ρογκότη. Πολλά ήταν επίσης τα παγκάκια με τα οποία γέμισε η Τσιμισκή και φαίνεται να έχουν εκτιμηθεί ιδιαίτερα από τους κατοίκους, καθώς σπάνια βρίσκεις πλέον κάποιο άδειο.

Ρογκότη

Μία από τις πιο καλοσχεδιασμένες επεμβάσεις πραγματοποιήθηκε, στην πρώτη προβλήτα του λιμανιού. Η επιτυχία αυτού του έργου θεωρώ πως ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Με μια λιτή σχεδιαστική προσέγγιση και ορθή επιλογή υλικών, αναδείχτηκαν τα βιομηχανικά κτίρια του λιμανιού και δόθηκε ευρωπαϊκός χαρακτήρας στην περιοχή που φιλοξενεί κάθε χρόνο χιλιάδες άτομα με αφορμή το διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Ντοκιμαντέρ. Ακόμα αναβαθμίστηκε η εικόνα των μουσείων που στεγάζονται στην προβλήτα, στον εκθεσιακό χώρο του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, το Μουσείο Κινηματογράφου και το Μουσείο Φωτογραφίας. Παράλληλα η ανάπλαση αυτή κατάφερε να αναδείξει την προβλήτα του λιμανιού με την τόσο εντυπωσιακή θέα, που μέχρι τώρα απολάμβαναν μόνο οι πελάτες του καφέ- εστιατορίου που στεγάζεται στην προβλήτα, και αποτελεί πλέον σημείο συνάντησης, ανάπαυλας και αναψυχής καθημερινά για εκατοντάδες κόσμο.

A'Προβλήτα Λιμάνι Θεσσαλονίκη

A'Προβλήτα Λιμάνι Θεσσαλονίκη

A'Προβλήτα Λιμάνι Θεσσαλονίκη

Άγνωστη παραμένει μια πολύ διακριτική παρέμβαση στο κέντρο της πόλης, στην οδό Βασιλέως Ηρακλείου με Κομνηνών. Χάρη σε μια πρωτοβουλία του δημάρχου της πόλης, αποσύρθηκαν οι σιδεριές που έκλειναν την πίσω όψη του Παζάρ Χαμάμ, και με την προσθήκη φωτισμού και καθισμάτων, αναδείχθηκε το μνημείο και δημιουργήθηκε ένας μικρός πεζόδρομος σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης, τα λουλουδάδικα.

Παζάρ Χαμάμ, Θεσσαλονίκη

Παζάρ Χαμάμ, Θεσσαλονίκη

Φυσικά, η πόλη συνεχίζει να έχει σοβαρά προβλήματα και πολλά είναι τα έργα που βρίσκονται σε αναμονή. Το μετρό αναμφίβολα αποτελεί ένα μελανό σημείο με τις τόσες καθυστερήσεις. Σε αναμονή είναι ακόμα, όμως, και η μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, η αναβάθμιση του αεροδρομίου ‘Μακεδονία’ και η  μετατροπή της δυτικής περιφερειακής οδού σε κλειστό αστικό αυτοκινητόδρομο.

Μπορεί οι Θεσσαλονικείς να απογοητεύονται με τις καθυστερήσεις στα μεγάλα έργα που εξελίσσονται στην πόλη, αλλά οι αλλαγές στη Θεσσαλονίκη ήταν τα τελευταία χρόνια πολλές και ποιοτικές. Το γεγονός, μάλιστα πως αρκετά είναι ακόμα τα έργα που σύντομα θα παραδοθούν στους πολίτες, κάνει το μέλλον της πόλης ιδιαίτερα ευοίωνο.

Πώς λοιπόν να μην χαίρεσαι που μένεις σε μια πόλη, όπως αυτή;

 

 

%d bloggers like this: