Tag Archive | εξευγενισμός

Ανακαλύπτοντας τις αλλαγές στην πόλη …

Νέα και Παλιά Παραλία

‘Αυτός που ξεκινώντας δεν ξέρει που πάει, φτάνει μακρύτερα.’ Κάπως έτσι εξελίσσονται τα περισσότερα έργα στην συμπρωτεύουσα. Έχοντας μεγαλώσει σε επαρχιακή πόλη με αυστηρό ιπποδάμειο σύστημα και με τη βαθιά προσανατολιστική γνώση «όποιον δρόμο και να πάρεις σε βγάζει στη θάλασσα», δεν μπορούσε παρά η επόμενη πόλη-σταθμός μου να είναι μια εξέλιξη του τύπου αυτού.

Όσο περισσότερο μένεις σε μια πόλη, αρχίζεις να παρατηρείς με όλο και περισσότερη ωριμότητα τα όμορφα και τα λίγο πιο ενοχλητικά χαρακτηριστικά της. Όλα αυτά βέβαια, αν έχεις την πρόθεση να εξερευνήσεις, αν στρέφεις τα μάτια σου και πέρα απ’ το επίπεδο της βιτρίνας, όπως χαρακτηριστικά θυμάμαι να μας προτρέπουν να κάνουμε στα πρώτα χρόνια της σχολής.

Η πόλη βρίσκεται σε περίοδο αλλαγών. Πολλοί είναι εκείνοι που ήδη κατακρίνουν και αναφέρονται στις αλλαγές αυτές ως κινήσεις χωρίς προγραμματισμό και με μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αμφιβόλου ποιότητας. Μπορεί πολλές από τις κατηγορίες αυτές να μην είναι ιδιαίτερα υπερβολικές, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουμε φτάσει στην εποχή, που αντιστεκόμενοι στην ιδέα της αδράνειας, έχουμε μάθει να εκτιμάμε και το λίγο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξελικτική πορεία της πόλης έπαιξε δίχως δεύτερη σκέψη η Νέα Παραλία. Μετά από λίγο περισσότερο από 2,5 χρόνια έργων, η Νέα Παραλία συνολικού μήκος πέντε χιλιομέτρων, παραδόθηκε (σχεδόν) ολοκληρωμένη στους Θεσσαλονικείς. Λίγες ώρες μετά τα εγκαίνιά της, την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου, τα social media γέμισαν φωτογραφίες από κάθε λεπτομέρεια της νέας –νέας παραλίας. Και όχι άδικα! Η αίσθηση που προκαλείται όταν περπατά κανείς εκεί είναι καθαρή περηφάνια για την πόλη στην οποία επέλεξε να βρίσκεται. Άφθονο πράσινο, ποικιλία και ποιότητα υλικών, άνετη κίνηση για τους πεζούς –αν και λίγο αμήχανη για τα ποδήλατα-, άριστη αντιμετώπιση της θέας και της σύνδεσης της με τη θάλασσα. Οι περίφημες ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, που πλέον αποτελούν σχεδόν σύμβολο της Θεσσαλονίκης, επανατοποθετήθηκαν σε περίοπτη θέση.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ο περιπατητής στην παραλία ίσως χρειαστεί να έρθει ‘εξοπλισμένος’ με τον καφέ του, καθώς ακόμη η αδειοδότηση αναψυκτηρίων είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, κάτι το οποίο σίγουρα μελλοντικά θα αλλάξει και ας ελπίσουμε πως αυτό θα γίνει χωρίς να διαταραχθεί η αισθητική ισορροπία του περιβάλλοντα χώρου. Χωρίς αυξομειώσεις στα πλάτη του πλακόστρωτου, με εναλλακτικό χώρο περιπάτου σκιασμένο για τους θερινούς μήνες και με εξαιρετικό φωτισμό, που από μακριά παραπέμπει σε κατάρτια στη θάλασσα, η Νέα Παραλία αποτελεί ένα έργο που αποπνέει μια ιδιαίτερα θετική, ευρωπαϊκή αύρα. Περπατώντας κάνεις σχέδια για το με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορείς να την απολαύσεις και φυσικά ανυπομονείς να έρθει το καλοκαίρι…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Με την ολοκλήρωση των έργων της νέας παραλίας ήρθε ξανά στο προσκήνιο το θέμα της πεζοδρόμησης της παλιάς παραλίας – Λεωφόρου Νίκης. Μετά την θετική αντίδραση των πολιτών στην μόνο-για-πεζούς-παραλία την Παγκόσμια Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο, στις 22 Σεπτεμβρίου, οι αρμόδιοι αποφάσισαν με τα εγκαίνια της Νέας Παραλίας να το επαναλάβουν.

Πεζοδρομημένη Παραλία3
Περπατώντας στην «πειραματικά πεζοδρομημένη» Παραλία, ένα ήταν το βασικό χαρακτηριστικό που άφηνε άπαντες έκπληκτους, η έλλειψη θορύβου. Το πλάτος του πεζοδρομημένου τμήματος της παραλίας δεν θα έλεγε κανείς πως αποτελεί πρόβλημα. Με άνεση μπορεί να απολαύσει τη βόλτα του ο κόσμος, ακόμη και μερικές Κυριακές που τα καροτσάκια – παιδάκια – ποδηλατάκια προκαλούν μια μικρή συμφόρηση. Το βασικό μειονέκτημα όμως της παραλίας είναι ο ιδιαίτερα ενοχλητικός θόρυβος από αυτοκίνητα και μηχανάκια που κινούνται κατά μήκος, κάτι το οποίο φάνηκε εν τέλει να το συνειδητοποιούμε, όταν ο θόρυβος αυτός για πρώτη φορά έλειπε. Απόλυτη ηρεμία και ας ήταν όλος ο δρόμος γεμάτος κόσμο και ποδήλατα. Ησυχία. Μια ατμόσφαιρα που δεν σου έκανε καρδιά να αφήσεις και να ανηφορίσεις προς τη Μητροπόλεως.

Πεζοδρομημένη Παραλία4

ποδήλατα2

Οι Θεσσαλονικείς φαίνεται να περιμένουν με ανυπομονησία κάθε φορά την επόμενη«πειραματική πεζοδρόμηση» της Νίκης. Δυστυχώς, οι οδηγοί της πόλης έρχονται αντιμέτωποι με την κακή οργάνωση όσον αφορά την ομαλή λειτουργία των γύρω εναλλακτικών δρόμων που μπορούν να χρησιμοποιήσουν, καθώς όπως είπαμε η πεζοδρόμηση είναι πειραματική κάθε φορά! Μπορεί να πάρει χρόνια μέχρι να οργανωθεί η κυκλοφορία αποτελεσματικά, αλλά σαφώς μπροστά στην απόλαυση που σου προσφέρει η παραλία της Θεσσαλονίκης, exitus acta probat.

Την περίοδο αυτή διεξάγεται διαγωνισμός φωτογραφίας από τον Σύλλογο Φίλων Νέας Παραλίας Θεσσαλονίκης. Δείτε περισσότερα εδώ.

Φωτογραφίες : Δάφνη Δημητριάδη

 

 

Advertisements

About Gentrification

gentrification

Αγαπητή Άλκηστη,

Νομίζω ότι πρέπει να δούμε το gentrification μέσα σε ένα μεγαλύτερο σχήμα (αν θέλουμε να το διερευνήσουμε..).

Μετά τον 2ο ΠΠ, στο δυτικό κόσμο (ανήκουμε και μεις κομματάκι), υπήρξε μια αυξανόμενη προσπάθεια κάλυψης βασικών αναγκών και το σπίτι ήταν μία απ’ αυτές (you know, blogs, sprawling, cars, antiparohi, mezonetas). Το οποίο σπίτι, συνεχώς μεγάλωνε για να χωρέσει όλες τις εξυπηρετήσεις της τεχνολογικής ανάπτυξης και μεγάλωνε, και μεγάλωνε… καταστρέφοντας πολλές φορές την πόλη.

Φτάσαμε έτσι μέχρι το ’80 για να καταλάβουμε ότι υπήρχε κάτι που μας έλειπε ακόμα.. η πόλη.

Και ζούμε ακόμα στον αστερισμό εκείνο, στον οποίο όλοι μας ενδιαφερόμαστε για το πού είναι αυτή η καλή περιοχή στην οποία θα βρούμε το σπίτι μας, και το τι συναντάμε βγαίνοντας απ’ αυτό, και πόσο μακριά είναι ο μανάβης για να πάμε με τα πόδια και να μην τρέχουμε με αυτοκίνητα κλπ κλπ

Κάπως έτσι ανακαλύψαμε την πόλη..

ή περίπου

γιατί δεν ήταν η επιθυμία μας να εγκαταλείψουμε την ιδιώτευσή μας που μας επανέφερε στα εγκαταλειμμένα κέντρα των πόλεών μας, αλλά η εγωιστική μας τάση να κάνουμε δικό μας ό,τι μας αρέσει ακόμα κι αν το σκοτώνουμε. Αντιμετωπίσαμε την πόλη όχι ως κάτι στο οποίο συμμετέχουμε ισότιμα αλλά σαν ένα γαμάτο μέρος όπου  θελήσαμε να εναποθέσουμε την προσωπική μας φούσκα, κυνηγώντας όχι την ίδια την πόλη, αλλά το φάντασμα της, σαν τα αμερικάνικα new urbanism σπιτάκια, με τις ψεύτικες σοφίτες και τις εφετζίδικες άδειες αυλίτσες τους.

Σε θέλω, μωρό μου, και όμορφη και έξυπνη και δικιά μου, όμως δεν μπορώ να σου εγγυηθώ  τίποτα, α και δεν πιστεύω σε έρωτες και βλακείες.

Κάθε φορά που επανέρχεται αυτό το ερώτημα για το gentrification, το μετατρέπω αυτόματα στο κατά πόσο θέλουμε να μοιραστούμε από κοινού τα οφέλη μιας τέτοιας αναβάθμισης;

Gentrification δεν είναι κάθε πρωτοβουλία, που αναβαθμίζει μία περιοχή.

Gentrification είναι η ιδιοποίηση της πόλης. Διαχείριση από λίγους, ενός πράγματος που ανήκει σε όλους.

Gentrification είναι η πρωτοβουλία για το ωραιότερο φάντασμα πόλης.

Gentrification είναι η πρωτοβουλία για μια «ομορφότερη» πόλη, από άτομα που δεν πίστεψαν ποτέ ότι αυτό μπορεί να γίνει μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, και που κυρίως δεν πίστεψαν ποτέ στην ομορφιά των δημοκρατικών διαδικασιών.

Είναι καλή μπίζνα, να εκμεταλλεύεσαι  αδειανά πουκάμισα, και να  μπορείς έτσι νά ‘χεις ένα μεγάλο σπίτι! Βέβαια, καλό είναι να μην σε ενδιαφέρουν μόνο τα λεφτά (ειδικά τέτοια εποχή), γιατί υπάρχουν και μέρη όπου απλά μπορείς να απολαμβάνεις την ζωή και τους συνανθρώπους σου. Αυτά τα σπάνια μέρη ας τα ονομάσουμε, για χάρη της συνεννόησης, -πόλεις-

Σε φιλώ

Γιώργος

Μετεξευγενουργείο

remap4

Γιώργο,

Πήγαμε κι εμείς, την Πέμπτη που μας πέρασε, ν’ ανακαλύψουμε τα μυστικά των κυκλαδίτικων ειδωλίων στο κυνήγι θησαυρού που διοργανωνόταν στα πλαίσια του Remap4. Οι περισσότερες ερωτήσεις πύκνωναν γύρω από την οδό Ιάσωνος. Στην ίδια οδό, ένα μεγάλο πόδι χρωματιστό-νέον ξεφύτρωνε από έναν τοίχο. Λίγο παρακάτω απ’ το πόδι, η κολλημένη στον τοίχο ερώτηση που οδηγούσε στο επόμενο σημείο τους ελαφρά φουριόζους συμμετέχοντες στο παιχνίδι, συγκέντρωνε από κάτω της ένα μικρό ανθρώπινο πηγαδάκι. Ένα ατελείωτο πήγαινε-έλα στον πεζόδρομο της Ιάσωνος και ασυνήθιστα πολύ φως. Στην ίδια οδό πάλι, πίσω από τους ίδιους τοίχους δραστηριοποιείται ένας μεγάλος αριθμός ιερόδουλων της περιοχής. Μερικές κοπέλες είχαν βγει στα  κατώφλια των μαγαζιών τους και, είτε καπνίζοντας είτε  με τα χέρια στη μέση, επεξεργάζονταν τον ξαναμμένο κόσμο που πηγαινοερχόταν με βλέμμα “άντε να δούμε πότε θα τελειώσει το πανηγύρι να κάνουμε και καμιά δουλειά”. Στη μέση του πεζόδρομου δύο πρεζάκια μάλωναν στη δική τους ακατάληπτη γλώσσα. Η επέλαση των εξευγενιστών.  Αλλά πόσοι απ’ αυτούς που έτρεχαν πέρα δώθε, να γνωρίζουν άραγε την έννοια του εξευγενισμού; Μάλλον ελάχιστοι.  Άλλωστε, πολεοδομία δεν είναι το κτήριο που βγάζει οικοδομικές άδειες;

Με την ευκαιρία του κυνηγιού της γνώσης κάναμε και μια βόλτα στην περιοχή. Περάσαμε απ’ το δρόμο του κλασικού πια “Τριφασικού”, τη Σφακτηρίας, και μας προκάλεσε έκπληξη τo πόσα καινούρια μαγαζιά έχουν ανοίξει σ’ έναν τοσοδούλικο πεζόδρομο και όχι μόνο σ’ αυτόν! Ένας κύριος μας προσκάλεσε να περάσουμε στο άδειο εστιατόριό του για να το δοκιμάσουμε. Και κείνη ακριβώς τη στιγμή, νιώσαμε πως οι αποστάσεις μηδενίστηκαν. Το Ψυρρή, που μαράθηκε ξαφνικά όσο ξαφνικά άνθισε, άρχισε τώρα να φυτρώνει στο Μεταξουργείο. Αλλά εδώ, όλα πρέπει να γίνουν με περισσότερη τέχνη!

Σ’ ένα επόμενο σοκάκι, ένας τύπος γύρω στα 50, καμπούρης και ημίγυμνος καθόταν στο κατώφλι του σπιτιού του καπνίζοντας ένα τσιγάρο. Τα πόδια του απλωμένα στο πεζοδρόμιό μας.

Χαιρετισμούς από το Γκύζη

%d bloggers like this: