Tag Archive | Γρήγορος Λόγος

Ο συνομήλικος της πόλεως μας γέρος

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Εβδομήντα και χρόνων, λίγο μεγαλύτερος από τη νέα αυτή πόλη. Και λέω νέα, γιατί μπορεί οι λόφοι της να περπατιούνται αδιαλείπτως από την προϊστορία της, όμως η νέα Αθήνα που κάλυψε τον πυθμένα αυτού του λεκανοπεδίου, μικρή μάλλον σχέση έχει με την παλιά Αθήνα των λόφων και της αγοράς.

Μικρός ήταν κι αυτός όταν πρωτοέφυγε απ’ το χωριό, τον άγονο εκείνο τόπο, σίγουρος πως τραβάει προς τα εμπρός. Ξεκίνησε ως πλανόδιος, ως βοηθός, ως εργάτης αλλά έφτασε να γίνει και εργολάβος και δημόσιος υπάλληλος. Αγόρασε έτσι και διαμέρισμα, έφυγε απ’ την αυλή και τη φτώχια της, έκανε και δύο παιδιά, μια κόρη κι ένα γιό, και βολευόντουσαν έτσι οι τέσσερις τους στο αυτοκίνητο όταν πήγαιναν διακοπές, για να γλιτώνουν από την αποπνικτική ζεστή πόλη.

Δεν βολευόντουσαν όμως, πλέον, στο διαμέρισμα και στο ανυπόφορο πια κέντρο, όπου όλα είχαν γίνει πολυκατοικίες. Και έφυγαν, πιο έξω, σε μέρος που να μην είναι κολλητά τα σπίτια, να μην ακούγονται οι δίπλα. Είχανε μεγαλώσει πλέον και τα παιδιά και έπρεπε να τους αγοράσουν σπίτι, μα ήδη είχε γίνει η ζωή εκεί μη ανεκτή, ο φόβος, οι αποστάσεις που πλέον τους κούραζαν,  οι διαρρήκτες που έμπαιναν στο σπίτι χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι οι γείτονες…

Μα δεν βρέθηκε λύση σ’ αυτό το αδιέξοδο, δεν πρόλαβε νά ‘ρθει. Λίγο τα της ηλικίας, λίγο τα απρόσμενα, λίγο η αδιαφορία των ανθρώπων. Και βρέθηκε πλέον με κουτσουρεμένη σύνταξη, με δόσεις να τρέχουν, και χαράτσια σε ό,τι μοναχά βρέθηκε να του προσφέρει λίγη φιλοξενία. Σε κείνο το ερείπιο που εξεκίνησε. Έμαθε να ξανανάβει τη φωτιά, να μαζεύει τα ξύλα, να κυνηγά τις στάλες.

Ο συνομήλικος της πόλεως μας γέρος,  αναρωτώμενος –θα βγάλω και το φετινό χειμώνα;-

%d bloggers like this: