Archive | Γρήγορος Λόγος RSS for this section

Τέχνη στο Δημόσιο Χώρο. Έρχεται το τέλος;

Φεγγαράκι Νέας ΠαραλίαςΕντός ωρών η είδηση διαδόθηκε:

«Άγνωστοι βανδάλισαν το φεγγαράκι της παραλίας.»

Την επόμενη μέρα, περπατώντας στη Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης, πέρασα από την αποβάθρα, το άκρο της οποίας στόλιζε το μεταλλικό φεγγάρι-άγαλμα… και τίποτα. Δεν υπήρχε τίποτα.

Που είναι το φεγγάρι;

Μέρες αργότερα παρέστην στη ρυμούλκηση του φεγγαριού από τον βυθό του Θερμαϊκού. Δύτες της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης βούτηξαν στα νερά, εντόπισαν το βυθισμένο φεγγάρι και με τη βοήθεια ιμάντων και γερανού ανέσυραν το «φεγγαράκι στην ακτή» – όπως είναι και ο τίτλος του γλυπτού. Στη συνέχεια το γλυπτό μεταφέρθηκε σε χώρο του Δήμου Θεσσαλονίκης για να επισκευαστεί.

"Φεγγαράκι στην Ακτή"_1

"Φεγγαράκι στην Ακτή"_2

Τέτοιου είδους βανδαλιστικές κινήσεις προσωπικά μου φαίνονται ιδιαίτερα ανησυχητικές. Όταν βέβαια έχει συνηθίσει πια το μάτι (και ίσως και το πνεύμα) στο παγκάκι που μέρες μετά την τοποθέτησή του γεμίζει συνθήματα και «Μαρία με το Fiat, σε θέλω», γιατί να μας σοκάρει η καταστροφή ενός γλυπτού;

Όλο και λιγότερα είναι τα σημεία των ελληνικών πόλεων που στολίζονται με αντικείμενα δημόσιας τέχνης. Από τη μαζική δημιουργία τέχνης για το δημόσιο χώρο των αρχαίων Ελλήνων και τα μνημεία της Αναγέννησης, περάσαμε στο σήμερα και στα λιγοστά μεμονωμένα έργα τέχνης που καταφέρνουν να επιβιώνουν σε έναν κόσμο αντίδρασης και έλλειψης σεβασμού. Η συνομιλία στην οποία στοχεύει κάθε μορφή τέχνης, δυστυχώς δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτή στα μάτια του απαίδευτου έλληνα θεατή. Έτσι καταλήγουμε στο εξής:

Έχουμε όλο και λιγότερα δείγματα δημόσιας τέχνης στην πόλη μας και παράλληλα αυτά τα λίγα που έχουμε γίνονται έρμαια της εκάστοτε διάθεσης των εκάστοτε επιτηδείων.

Σχετικά με τους «άγνωστους» βανδάλους ακούστηκαν πολλά. Μεταξύ άλλων έγινε σύνδεση αυτού του συμβάντος με την ομιλία του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιήθηκε μία μέρα πριν, στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, και τις δηλώσεις του περί προσφυγικού: «Κινδυνεύει η Πατρίδα μας», «αν δεν προσέξουμε, αν ανακατέψουμε τη Θεσσαλονίκη με άλλους λαούς και άλλα θρησκεύματα θα είναι έγκλημα». Ως αποτέλεσμα αυτού και ενός γενικότερου κινήματος «Η Ελλάς Πεθαίνει: Ξυπνήστε Έλληνες!!!» (όπως προστάζει το σχετικό φυλλάδιο που μοιράστηκε στα Διαβατά) το Φεγγάρι αποκόπηκε απ’ τη βάση του και βυθίστηκε στο νερό καθώς παρέπεμπε σε μουσουλμανικό έμβλημα…

Βασική πρόταση του αντιδημάρχου Τεχνικών Έργων, Θανάση Παππά, όπως και του ενός εκ των δύο αρχιτεκτόνων της Νέας Παραλίας, Πρόδρομου Νικηφορίδη, είναι η αύξηση της φύλαξης για να μην επαναληφθούν τέτοια δυσάρεστα φαινόμενα.

Δυστυχώς απ’ ό,τι φαίνεται το μέτρο προστασίας με το όνομα «παιδεία» είναι δύσκολο να το καταφέρει κανείς…

Φωτογραφίες και Πληροφορίες συνδέονται με τις πηγές τους. 

Θεσσαλονίκη goes viral!

Blogtrotters 2015 Images

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας άρχισαν να γεμίζουν με φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης. Δρομάκια στην Άθωνος, πιατέλες με κάθε λογής γεύσεις και αρώματα, μαζικές φωτογραφίσεις στην προβλήτα του λιμανιού, στα Λαδάδικα και στη νέα παραλία… Οι blogtrotters είχαν καταφθάσει!

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί; Οι blogtrotters, blend των λέξεων blog και globe-trotter (ο πολυταξιδεμένος), είναι μια διοργάνωση της ανώνυμης, μη κερδοσκοπικής, εταιρείας Marketing Greece, που έχουν ως στόχο, όπως υποδηλώνει και το όνομα, να αναδειχθεί η χώρα μας σε έναν από τους πιο σημαντικούς και ελκυστικούς τουριστικούς προορισμούς.

Φέτος οι προβολείς πέφτουν στη Θεσσαλονίκη. Σαράντα ταξιδιωτικοί bloggers από 12 χώρες έφτασαν λοιπόν στην πόλη μας, προκειμένου να δημιουργήσουν ένα ψηφιακό λεύκωμα με όσα είδαν, άκουσαν, δοκίμασαν στην πόλη με τη “Μεγάλη Καρδιά”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το μότο της πρωτοβουλίας αυτής.

Thessaloniki_campaign_1

Οι bloggers, που κατά μεγάλη πλειοψηφία επισκέφθηκαν τη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά, μετέδιδαν live τις εμπειρίες τους στο ##BlogtrottersGR και στη συνέχεια θα μετέφεραν τη συνολική εικόνα των όσων έζησαν στα δικά τους blogs. Πολλές οι φωτογραφίες που ανέβηκαν στο Instagram, πολλά θαυμαστικά στα διάφορα tweets των επισκεπτών, πολλά άρθρα ήδη ολοκληρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν σε χώρες όλου του κόσμου. Η απήχηση αυτού του start up έγινε πολύ γρήγορα αντιληπτή, καθώς περισσότερα από 7,5 εκατομμύρια impressions μετρήθηκαν ήδη τη δεύτερη μέρα της παραμονής των bloggers στην πόλη. Η θετική ενέργεια των ανθρώπων αυτών έγινε σίγουρα viral, φτάνει να δούμε τώρα τι άλλα οφέλη μπορεί να προσφέρει η πρωτοβουλία αυτή στην πόλη…

 
Υ.Γ. : Συγγνώμη για την ίσως υπερβολική χρήση αγγλικών λέξεων. Η γλώσσα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης το απαιτεί…

Εκτός

E.Degas

young Spartans exercising

Πρωτομαγιά στη Λακωνία, ανθισμένες πορτοκαλιές και ένα δυνατό καθαρό φως.

Ανεβήκαμε στον λόφο του Αμυκλαίου, εκεί που κάποτε οι Σπαρτιάτες έρχονταν και έκαναν τη δικιά τους μεγάλη γιορτή, τα Υακίνθεια. Ευρήματα δεν βρέθηκαν πολλά, όμως η ένταση του χώρου ήταν εκεί, γιατί και από τον Πάρνωνα μπορείς να βλέπεις τον Ταΰγετο, όμως αυτό το μικρό λοφάκι στην μέση της κοιλάδας του Ευρώτα ήταν σαν να σε ανασήκωνε ελαφρά πάνω από τα δέντρα και τα σπίτια, αφήνοντάς σε έκθετο στο δέος του βουνού, χωρίς καμιά προστασία, χωρίς έλεος. Ο τάφος του Υακίνθου και το φως του Απόλλωνα. Θα μπορούσε να έχει τη δικιά της «Aκρόπολη» ήταν το ρητορικό ερώτημα καθώς κοιτούσαμε τον Ταΰγετο.

Το χωριό από κάτω ήταν στις μαύρες του, είχε τα δικά του γήινα προβλήματα· τι λύσεις άραγε έχουν τα γήινα προβλήματα; Μας έδειξε μια παλιά φωτογραφία, ένας παππούς με τα εγγονάκια του ανεβασμένα σαν γατάκια πάνω του, αυτή την έχω όχι μόνο γιατί δεν φοβήθηκε να ερωτευτεί, να κάνει οικογένεια και παιδιά, αλλά κυρίως γιατί δεν ντράπηκε να φωτογραφηθεί με τα μπαλωμένα του παντελόνια. Πώς γίνεται να μη μεγαλώσει ένα παιδί! Υπάρχει περίπτωση να μη μεγαλώσει! «Εσύ είσαι Πέτρος και πάνω σ’ αυτήν την Πέτρα…», σκεφτόμουν αργότερα.

Παραδίπλα η σύγχρονη Σπάρτη με τα κλωθογυρίσματά της γύρω από την κεντρική πλατεία, να βράζει στο ζουμί της − επαρχία ατέλειωτη. Με κοίταξες στα μάτια, τι μπορεί να γίνει; Όμως την απάντηση την είχες δώσει, δεν ήθελα να μιλήσω, θα προτιμούσα να σταματήσω εκεί, όμως από την ενοχή της σιωπής είπα — κάποτε η Σπάρτη ήρθε και πήρε αυτό το ιερό και το έκανε δικό της για να γίνει κυρίαρχη δύναμη…

Ήταν μεγάλο αυτό το ταξίδι, μακριά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μακριά σαν να ακούω ξανά — ζήσε! ζήσε ή πέθανε.

 

 

Τέσσερις Σκέψεις για την Πανεπιστημίου

Δεν με ξαφνιάζει που συζητάμε για την ανάπλαση της Πανεπιστημίου αυτή τη στιγμή — εν μέσω κρίσης. Γιατί; Επειδή εν μέσω κρίσης είναι που γίνεται η αλλαγή του κυρίαρχου φαντασιακού και έτσι ξαναχτίζονται οι χώροι ορόσημα. Τώρα είναι μάλλον που τελειώνει η εποχή της κυριαρχίας του ΙΧ.

Δεν με ξαφνιάζει που το κεφάλαιο προσπαθεί να παίξει ένα παιχνίδι με αυτήν την αλλαγή που αναμένεται. Επειδή το κεφάλαιο έχει δει αυτό το παιχνίδι της επιστροφής στο κέντρο της πόλης ή στην πόλη και της κερδοσκοπίας που στήνεται πάνω σε αυτή την αλλαγή να παίζεται και σε άλλες πόλεις του δυτικού κόσμου και θέλει να παίξει και εδώ αυτό το παιχνίδι.

Δεν με ξαφνιάζει που η πρώτη πρόταση του Διαγωνισμού είναι πηγμένη τόσο στο πράσινο, παραβλέποντας τον συμβολικό και πολιτικό χαρακτήρα του κέντρου — ειδικά η Ομόνοια όπως έχει παρουσιαστεί στην πρόταση δεν έχει καθόλου χαρακτηριστικά κεντρικής πλατείας. Επειδή σ’ αυτά τα παιχνίδια παίζεις με πιασάρικες προτάσεις χωρίς να χάνεις χρόνο στην ανάλυση ή τη συνειδητοποίηση, και το πράσινο είναι η κατεξοχήν ιν λέξη στις μέρες μας.

Τώρα θα πρέπει να με ξαφνιάζει που η Ευρωπαϊκή Ένωση δε χρηματοδοτεί αυτό το έργο γιατί δεν μπορεί να δει την ύψιστη σημασία του να γίνει πράσινη η Πανεπιστημίου;

depressionera1

 

 

 

%d bloggers like this: