Archive | Γιώργος Κ Γεωργίου RSS for this section

Εκτός

E.Degas

young Spartans exercising

Πρωτομαγιά στη Λακωνία, ανθισμένες πορτοκαλιές και ένα δυνατό καθαρό φως.

Ανεβήκαμε στον λόφο του Αμυκλαίου, εκεί που κάποτε οι Σπαρτιάτες έρχονταν και έκαναν τη δικιά τους μεγάλη γιορτή, τα Υακίνθεια. Ευρήματα δεν βρέθηκαν πολλά, όμως η ένταση του χώρου ήταν εκεί, γιατί και από τον Πάρνωνα μπορείς να βλέπεις τον Ταΰγετο, όμως αυτό το μικρό λοφάκι στην μέση της κοιλάδας του Ευρώτα ήταν σαν να σε ανασήκωνε ελαφρά πάνω από τα δέντρα και τα σπίτια, αφήνοντάς σε έκθετο στο δέος του βουνού, χωρίς καμιά προστασία, χωρίς έλεος. Ο τάφος του Υακίνθου και το φως του Απόλλωνα. Θα μπορούσε να έχει τη δικιά της «Aκρόπολη» ήταν το ρητορικό ερώτημα καθώς κοιτούσαμε τον Ταΰγετο.

Το χωριό από κάτω ήταν στις μαύρες του, είχε τα δικά του γήινα προβλήματα· τι λύσεις άραγε έχουν τα γήινα προβλήματα; Μας έδειξε μια παλιά φωτογραφία, ένας παππούς με τα εγγονάκια του ανεβασμένα σαν γατάκια πάνω του, αυτή την έχω όχι μόνο γιατί δεν φοβήθηκε να ερωτευτεί, να κάνει οικογένεια και παιδιά, αλλά κυρίως γιατί δεν ντράπηκε να φωτογραφηθεί με τα μπαλωμένα του παντελόνια. Πώς γίνεται να μη μεγαλώσει ένα παιδί! Υπάρχει περίπτωση να μη μεγαλώσει! «Εσύ είσαι Πέτρος και πάνω σ’ αυτήν την Πέτρα…», σκεφτόμουν αργότερα.

Παραδίπλα η σύγχρονη Σπάρτη με τα κλωθογυρίσματά της γύρω από την κεντρική πλατεία, να βράζει στο ζουμί της − επαρχία ατέλειωτη. Με κοίταξες στα μάτια, τι μπορεί να γίνει; Όμως την απάντηση την είχες δώσει, δεν ήθελα να μιλήσω, θα προτιμούσα να σταματήσω εκεί, όμως από την ενοχή της σιωπής είπα — κάποτε η Σπάρτη ήρθε και πήρε αυτό το ιερό και το έκανε δικό της για να γίνει κυρίαρχη δύναμη…

Ήταν μεγάλο αυτό το ταξίδι, μακριά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μακριά σαν να ακούω ξανά — ζήσε! ζήσε ή πέθανε.

 

 

Τα αδιέξοδα της Αθήνας

Σας αρέσουν τα αδιέξοδα δρομάκια της Αθήνας; Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένω να σας αρέσουν. Ειδικά αν προτιμάτε κι εσείς το αυτοκίνητό σας από τα ΜΜΜ ή άλλους τρόπους μεταφοράς, μάλλον δεν θα σας αρέσει καθόλου η ιδέα να μένετε σε αδιέξοδο − μια καθημερινή αγωνία αυτό το παρκάρισμα και ξεπαρκάρισμα.

Τα αδιέξοδα της Αθήνας δημιουργήθηκαν κυρίως για να αυξήσουν τον οικοδομήσιμο όγκο μεγάλων τετραγώνων. Ένα αδιέξοδο μέσα σ’ ένα μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο αυτόματα σημαίνει μεγαλύτερο μήκος όψεων. Τα αδιέξοδα όμως είχαν μπει στο μάτι μιας κριτικής που τα συσχέτιζε με την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια. Μια κριτική που έλεγε πως οι δρόμοι με χαμηλή ροϊκότητα είναι δρόμοι προβληματικοί…

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το καινούριο φαντασιακό φτιάχνεται με τα ερείπια του φαντασιακού που καταρρέει ή τουλάχιστον όσο προσπαθώ να ονειρευτώ μια καλύτερη Αθήνα αυτή είναι φτιαγμένη από επαναχρησιμοποιημένα σκουπίδια της.

Λίγο που έχουν λιγοστέψει τα αυτοκίνητα, λίγο το φαντασιακό που αλλάζει, η Αθήνα έχει αρχίσει ν’ αποκτά κάποια καταπληκτικά αδιέξοδα. Μου θυμίζουν λίγο τις παλιές αθηναϊκές αυλές. Πεζοδρομημένα αδιέξοδα, προσεγμένα, με πράσινο, παρατημένα παιχνίδια, καρέκλες, ψησταριές, με τα σπίτια πιο ανοιχτά έτσι που να ακούς το ράδιο ή τον ήχο των πιάτων· δεν νομίζω ότι νιώθω φόβο σ’ αυτά, μόνο μια αίσθηση ότι εισβάλλω σ’ έναν ιδιωτικό κόσμο.

Ρίξτε μια ματιά

Ελαιώνας      Αριστοτέλους      Πατησίων      Αχαρνών      Φυλής

Adieksoda

 

Ένα μικρό έργο για τον Δήμαρχο, ένα μεγάλο έργο για την Πόλη

Ο Υμηττός Σήμερα θα ήθελα να ξεκινήσω με το πρώτο από μια σειρά κειμένων που θα αναφέρονται σε μικρές αλλαγές-έργα, τα οποία όμως θα επιφέρουν μεγάλες αλλαγές στην καθημερινή ζωή της πόλης. Βέβαια, αυτές οι προτάσεις δεν προκύπτουν ως εκλάμψεις, αλλά μέσα από μια σταθερή και συνεχή παρατήρηση και ερμηνεία της σύγχρονης πόλης. Η ιδέα […]

Το Σχήμα της Εξουσίας

Kaupert

Κάποτε υπήρχε ένας λαός που θέλησε να φτιάξει δικό του κράτος και να ελευθερωθεί από την εξουσία του σουλτάνου και πράγματι το κατάφερε, αφού τον βοήθησε όμως και η δύση. Πέρα όμως από τις άλλες βοήθειες που του έδωσε του πάσαρε κι έναν βασιλιά, που δεν είχε. Πώς θες να λέγεσαι κράτος άμα δεν έχεις βασιλιά!

Τότε λοιπόν, σε αυτή τη στιγμή της γέννησης του κράτους εμφανίστηκε ένα ενδιαφέρον πολεοδομικό πρόβλημα. Πώς μια απλή πόλη γίνεται πρωτεύουσα; Γιατί η ελεύθερη πια πόλη από την εξουσία του σουλτάνου, δεν είχε παλάτια και υπουργεία και όλα τα υπόλοιπα κτίρια των δυτικών. Ήταν μονάχα μια αγορά περιτριγυρισμένη από σπιτάκια και εκκλησίτσες, να σχηματίζουν μια στρογγυλή κηλίδα στη βάση του κάστρου της.

Τι λείπει σε μια τέτοια πόλη για να γίνει πρωτεύουσα κράτους; Ακόμα και σήμερα που το σκέφτομαι, είναι ένα μεγάλο ερώτημα και σίγουρα οι αρχιτέκτονες της δύσης θα είχαν ενθουσιαστεί με αυτό. Και αφού έπεσε πολλή σκέψη και συζήτηση φάνηκαν να συμφωνούν σ’ ένα πράγμα, σ’ ένα τρίγωνο που θα χαρασσόταν έξω από τον κύκλο με τα σπιτάκια, τις εκκλησίτσες και την αγορά στο κέντρο του, έτσι που οι κορυφές του τριγώνου να βρίσκονται πάνω στις βασικές εισόδους της πόλης και η κεντρική κορυφή στην οποία σκεφτόντουσαν να χτίσουν το παλάτι να βρίσκεται απέναντι από το κάστρο. Δηλαδή ένα ισοσκελές τρίγωνο περιγεγραμμένο στον κύκλο, που θα έλεγε κι ένας φίλος κολλημένος με τη γεωμετρία.

Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι με το τρίγωνο που πάνω του θα χτιζόντουσαν όλα τα κτίρια που θα έκαναν αυτή την απλή πόλη πρωτεύουσα. Ο βασιλιάς ονειρευόταν το παλάτι του, οι υπουργοί τα υπουργεία τους, ο αρχιεπίσκοπος τη μητρόπολη, ο πρύτανης την ακαδημία, ο δικαστής τα δικαστήρια. Αυτά συνέβησαν τότε…

Αν κάποιος σήμερα ταξιδέψει σ’ αυτήν την πόλη, που πια δεν είναι πόλη αλλά μεγαλούπολη, ίσως καταφέρει να βρει αυτό το τρίγωνο ή τουλάχιστον να βρει τις δύο από τις τρεις κορυφές του. Θα βρει το παλάτι που πια δεν είναι παλάτι αλλά κοινοβούλιο, με τη μεγαλοπρεπή πλατεία του, και στην κεντρική κορυφή, εκεί που σχεδιάσανε όλους τους δρόμους να οδηγούν προς το βασιλιά θα βρει μια άλλη πλατεία, πιο λαϊκή, με κάθε καρυδιάς καρύδι. Οι κάτοικοι όταν μιλάνε για το παλιό κέντρο λένε το εμπορικό τρίγωνο, μόνο που το τρίγωνο αυτό δεν είναι το τρίγωνο των αρχιτεκτόνων αλλά το μισό απ’ αυτό, το κομμάτι που είναι κοντά στις δύο μεγάλες πλατείες.

Στις δύο μεγάλες πλατείες συγκεντρώνονται οι κάτοικοι στα μεγάλα γεγονότα. Στα πολιτικά μαζεύονται στην πλατεία του κοινοβουλίου, όταν νικάει η ομάδα τους μαζεύονται στην άλλη πλατεία, λαός και εξουσία. Έτσι, ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο πλατείες και στα λίγα μέτρα που τις χωρίζουν γράφεται η ιστορία αυτής της χώρας.

Γιατί το σχήμα της εξουσίας στο χώρο δεν είναι ένα τρίγωνο αλλά ένα δίπολο.

See you there!

%d bloggers like this: