Archive by Author | logopoli

Η Ταυτότητα και η Αξία

Τα Αναφιώτικα, το μικρό νησί στην καρδιά της Αθήνας, η γραφική συνοικία, τα όμορφα αυθαίρετα που αντιστέκονται στην επέλαση των αρχαιολογικών ανασκαφών.

20151206_153724~2

Πλέον δεν υπάρχει αυτός ο φόβος, καταξιωμένα πλέον για την αρχιτεκτονική αξία τους, καταξιωμένα και σαν αξιοθέατο, όμως δεν ξέρω αν αυτή η νίκη ήταν και ήττα ταυτόχρονα. Περπατώντας στα σοκάκια τους ή κοιτώντας φωτογραφίες είναι τόσο εμφανής η απουσία των κατοίκων από τον δημόσιο χώρο .. Εκεί που κάποτε γυναίκες έπλεναν ρούχα στις αυλές και τα παιδιά τα πλέναν στις σκάφες, εκεί που άκουγες φωνές από γαλατάδες, γανωτήδες, πλανόδιους, μπεκρήδες τώρα επικρατεί μια ευγενικιά σιωπή και οι γάτες, οι πραγματικοί άρχοντες αυτού του έρημου τοπίου. Δεν ξέρω αν φταίει που μας τελείωσαν οι γαλατάδες και οι σκάφες ή αν είναι αυτή η καταξίωση που τα οδήγησε σε αυτή την παρακμή. Και σκέψου πως οι σημερινοί του κάτοικοι μάλλον τα διαλέξαν για αυτές τους τις ποιότητες.

Περπατώ στα στενά για να μιλήσω για τους πρόσφυγες. Οι Αναφιώτες και όλοι οι άλλοι που ήρθαν να χτίσουν την πρωτεύουσα Αθήνα, το περιθώριο-όριο της πόλης, η ενσωμάτωση, ο εμπλουτισμός του αρχείου της πόλης, η ιστορία, η γραφικότητα.

20151206_153714~2

Θέλω να πω πως δεν ενστερνίζομαι την άποψη -της μη ανησυχίας για το τι επιπτώσεις θα φέρει αυτό το μεταναστευτικό κύμα. Υπάρχει μια ρητορική περί αλλοίωσης της ταυτότητας -τουλάχιστων να ανεχθούμε χριστιανούς πρόσφυγες.

Όμως οι εθνικές ή οι τοπικές ταυτότητες ποτέ δεν είναι σταθερές όπως μας λένε και τα Αναφιώτικα.  Αυτό που κινδυνεύουμε να χάσουμε είναι οι πολιτισμικές αξίες που διαμόρφωσε η Ευρώπη, μια παράδοση ανθρωπισμού, την δυνατότητα του να ενσωματώνει μέσα της δημιουργικά το ξένο και να εμπλουτίζεται. Υπάρχει πλέον δυνατότητα ενσωμάτωσης; Υπάρχουν πλέον πολίτες δύο κατηγοριών; Πόσο Ευρωπαίοι αισθάνονται οι μετανάστες της δεύτερης γενιάς; Τι κορυφαίο υπηρετούν μένοντας στην Ευρώπη;

Έτσι η Ευρώπη δοκιμάζεται σε ένα δεύτερο ή τρίτο κύμα κρίσης και δοκιμάζεται πλέον η Πολιτισμική της Ανωτερότητα, ό,τι πιο ανταγωνιστικό μπορεί να επιδείξει. Και για άλλη μια φορά τα πραγματικά επιτεύγματα συμβαίνουν μακριά από τα επίκεντρα, μακριά από τις πρωτοβουλίες του Κράτους και των Θεσμών.

Advertisements

Θεσσαλονίκη, η προσφυγομάνα

Η Θεσσαλονίκη ήταν πάντα πολύ στενά συνδεδεμένη με τον όρο της «προσφυγιάς». Ιδιαίτερα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 και ενώ ακόμα γινόντουσαν προσπάθειες αποκατάστασης των πληγέντων από την καταστροφική πυρκαγιά του 1917, η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία εν γένει, αποτέλεσε πόλο έλξης πολλών προσφύγων -στην Θεσσαλονίκη μόνο υπολογίζεται η άφιξη 90.000 με 120.000 προσφύγων τα χρόνια εκείνα. Ο λόγος για τον οποίο την περίοδο εκείνη πολλοί επέλεγαν πόλεις και χωριά της Μακεδονίας για να αναζητήσουν την νέα τους πατρίδα ήταν καθώς οι περιοχές αυτές μετά από απώλειες πολέμων και μετακινήσεις πληθυσμών παρουσίαζαν άφθονο διαθέσιμο έδαφος και χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα.

Πληθυσμός Ελληνικών Πόλεων πριν και μετά την Ανταλλαγή Πληθυσμών

Όπως και σε όλες τις ελληνικές πόλεις που δεχτήκανε πρόσφυγες την περίοδο εκείνη, έτσι και στη Θεσσαλονίκη στήθηκαν αρχικά καταυλισμοί σε άμεσα διαθέσιμους χώρους, στρατόπεδα και αγροτική γη, ενώ στην συνέχεια δημιουργήθηκαν περιοχές με παραπήγματα και παραγκουπόλεις. Οι περισσότεροι εξ αυτών των προσφυγικών οικισμών δημιουργήθηκαν σε  σχετικά απομονωμένα σημεία της πόλης προκειμένου να μην διαταραχθεί η «κανονικότητα» του υφιστάμενου πολεοδομικού ιστού καθώς και για «εξασφαλιστεί ένα ομοιογενές κοινωνικό περιβάλλον στους ίδιους τους αστικούς προσφυγικούς οικισμούς».

Ελάχιστοι ήταν οι εύποροι πρόσφυγες που έφτασαν στην πόλη και δεν είχαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της αναζήτησης στέγης. Για όλους τους υπολοίπους τα προβλήματα ήταν πολλά. Η αστική αποκατάσταση ήταν μια διαδικασία πολύ αργή και έτσι για χρόνια οι πρόσφυγες είχαν να αντιμετωπίσουν πέρα από την φτώχεια και την πείνα, την έλλειψη υδρευτικού και αποχετευτικού συστήματος, ασθένειες, καθώς και πολλά κοινωνικής φύσεως προβλήματα όπως τον φόβο, την καχυποψία και τις προκαταλήψεις των ντόπιων.

Προσφυγικός Οικισμός Αγίας Φωτεινής, Θεσσαλονίκη

τουμπα

Κατασκευή Οικίας στο συνοικισμό Τούμπας στα μέσα της δεκαετίας του 1920

Η Καλαμαριά, ο δεύτερος σε πληθυσμό σήμερα Δήμος της Θεσσαλονίκης, ήταν μέχρι το 1920 ακατοίκητη και αποτέλεσε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών τον πολυπληθέστερο προσφυγικό οικισμό .Το 1926 ξεκίνησε η διανομή οικοπέδων και η κατασκευή κατοικιών με τη βοήθεια της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων και της Κοινωνικής Πρόνοιας. Στους περισσότερους οικισμούς δόθηκαν ονόματα από τις πατρίδες τους (Νέα Κρήνη, Αρετσού, Κατιρλί), καθώς όπως διατύπωναν οι αρχαίοι «πόλη δεν είναι τα τείχη και τα κτίρια αλλά οι ψυχές και το φρόνημα των ανθρώπων που την αποτελούν».

Screenshot 2015-12-01 19.43

Ο πρώτος συνοικισμός στην Καλαμαριά

Ιδιαίτερα σημαντικός ήταν και ο προσφυγικός οικισμός που δημιουργήθηκε στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης. Πολλοί πρόσφυγες κατάφεραν να μείνουν σε υφιστάμενες κατοικίες που είχαν αφήσει πίσω τους οι Τούρκοι με την ανταλλαγή πληθυσμών.  Πολλά ήταν και τα σπίτια που χτίστηκαν κολλητά στα τείχη της πόλης. Τα προσφυγικά αυτά κτίσματα, τα επονομαζόμενα «καστρόπληκτα» στέκουν σήμερα ετοιμόρροπα και η κατεδάφισή τους προκειμένου να αναδειχθούν τα Βυζαντινά τείχη, αποτελεί ένα ιδιαίτερα φλέγον ζήτημα της πόλης.

anopoli02

Η Θεσσαλονίκη κατάφερε με την πάροδο των χρόνων και με πολλές δυσκολίες να υποδεχτεί και να εντάξει χιλιάδες πρόσφυγες, ή πιο ορθά άτομα προσφυγικής καταγωγής, στην πόλη και τη ζωή της. Το θέμα των προσφύγων όμως παραμένει και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο. Κύματα προσφύγων φτάνουν κάθε μέρα στην πόλη. Για ακόμη μια φορά, η Θεσσαλονίκη καλείται να αντεπεξέλθει και να αποδείξει πόσο ανοιχτή και ανθρώπινη πόλη είναι. Θα τα καταφέρει;

Φωτογραφίες και Πληροφορίες συνδέονται με τις πηγές τους. 

Πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με την Θεσσαλονίκη μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο από το αρχείο της ΕΡΤ : http://goo.gl/rjk9t5

 

Τρεις κήποι…

Στην Αθήνα, εκτός από τα μνημεία της, υπάρχουν και μη υλοποιηθέντα κατάλοιπά της, όπως για παράδειγμα οι κήποι. Στη Χάρτα της Φλωρεντίας υπογραμμίζεται η μεγάλη σημασία του κήπου και προσδιορίζεται η έννοια του ιστορικού κήπου ως αρχιτεκτονικού δημιουργήματος και γίνεται ο χαρακτηρισμός του ως μνημείου (άρθρο 1). Σημαντική είναι η μελέτη των μη υλοποιημένων, γιατί μετατοπίζει τη συζήτηση από το πεδίο της αισθητικής και τη μετατρέπει σε εργαλείο για την κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης του οικιστικού ιστού, της κοινωνικής διάρθρωσης και των λειτουργιών της πόλης.

Σύμφωνα με το πρώτο σχέδιο της πόλεως των Αθηνών, η κορυφή του ιστορικού τριγώνου, η σημερινή πλατεία Ομονοίας, αποτελούσε την αρχική θέση των ανακτόρων. Τα ανάκτορα είχαν τοποθετηθεί εκτός της περιοχής των τειχών της οθωμανικής Αθήνας (“Οι επτά πύλες του τείχους του Χασεκή”).

Ο πρώτος κήπος είναι το μεγάλο ορθογώνιο που ορίζεται από τις οδούς Αιόλου, Ευριπίδου, Σωκράτους και τη νοητή συνέχεια της Ζήνωνος.

κήπος 1

Κήπος μπροστά από τα ανάκτορα.

Ο δεύτερος κήπος είναι ένα μεγάλο Π με τις οδούς Χαλκοκονδύλη, Μενάνδρου, Αγίου Κωνσταντίνου, Βερανζέρου και Πατησίων να τον ορίζουν νοητά.

κήπος 2

Κήπος πίσω από τα ανάκτορα. Το “κενό” το καλύπτει η σημερινή πλατεία Λαυρίου.

Ο τρίτος κήπος είναι το κτήμα του Φαναριώτη ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Μιχαήλ Βόδα, ο οποίος «ηγόρασεν ένα πελώριον κτήμα μεταξύ των οδών Αχαρνών και Λιοσίων, από της οδού Σούρμελη μέχρι της οδού Σμύρνης, και έκτισεν εκεί την έπαυλίν του, την οποίαν εγνωρίσαμεν οι μεταγενέστεροι παρά την οδό Αλκιβιάδου, στεγάζουσαν το Άσυλον της Αγ. Αικατερίνης»[1].

κήπος 3

Το κτήμα του Μιχαήλ Βόδα.

Η Λιοσίων, ένας παλιός, αγροτικός δρόμος, διατρέχει και τους τρεις αυτούς κήπους. Η αφετηρία της, κατά την τελευταία περιτείχιση της πόλης από το τείχος του Χασεκή (1775), ήταν η Μενιδιάτικη πόρτα ή Αγίων Αποστόλων, στο ύψος της συμβολής της σημερινής πλατείας Δημαρχείου με την οδό Στρέιτ. Όπως αναφέρει και ο Κ. Μπίρης[2] «… (η Μενιδιάτικη πόρτα) … απετέλει την αφετηρίαν του δρόμου Χασιάς-Θηβών διά της οδού Λιοσίων, με μίαν διακλάδωση παρά την Βάθην προς το Μενίδι και προς το Μπογιάτι, διά της οδού Αχαρνών, και άλλην προς τα Σεπόλια διά της ομωνύμου οδού της σημερινής πόλεως». Με την ολοκλήρωση του σχεδιασμού των ανακτόρων, η Αθήνα αποκτά και βασιλικό κηπουρό, ο οποίος τίθεται στην υπηρεσία του Δήμου, και οι πρώτες δεντροφυτεύσεις των Αθηνών ήταν οι λεωφόροι Πανεπιστημίου, Κηφισίας, Αμαλίας, η παλαιά οδός Φαλήρου, η Πατησίων, η Αχαρνών και η Λιοσίων[3].

κήποι

Οι τρεις κήποι, με την Λιοσίων να τους διασχίζει.

Οι παλιοί δρόμοι παραμένουν, και ενσωματώνονται στον ιστό, κατά τις αλλαγές που πραγματοποιούνται στην πόλη των Αθηνών τον 19ο αιώνα: ο νεοκλασικισμός και η συμμετρία του σχεδίου των Κλεάνθη – Scahubert «αποκαθιστούν» τη μορφή της Τουρκοκρατούμενης Αθήνας, που βλέπουμε στον χάρτη του Coubault (αρχή του 19ου αιώνα, στον χάρτη του Coubault διακρίνονται καθαρά οι καλλιεργημένες εκτάσεις εκτός των τειχών).

Οι μη υλοποιημένοι κήποι και το εκτός του τείχους τοπίο του 19ου αιώνα υπάρχουν πια μόνο στην εισβολή της φύσης μέσα στο αστικό τοπίο, στην ιδιωτικοποίηση των στοών ή στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών…

 

«Μπορεί κανείς να δει μια μορφή μέσα από ένα διαφορετικό περίγραμμα κάθε φορά. Να απεικονίσει τη μορφή μέσα από το δικό του πρίσμα και να δει μια καινούργια όψη της, που συμπληρώνει τον χαρακτήρα της.» (Στεφάνου «Περιγραφή της εικόνας της πόλης», σελ. 92)

 

[1] (Μπίρης, Αι Αθήναι, Από του 19ου εις τον 20όν αιώνα, 1966), σελ.22

[2] (Μπίρης, Αι Αθήναι, Από του 19ου εις τον 20όν αιώνα, 1966), σελ. 11

[3] (Μπίρης, Αι Αθήναι. Από τον 19ο εις τον 20ό αιώνα, 1966), σελ. 67

Ιστορίες εκτοπισμού από τη «Νέα» Ορλεάνη (μέρος Β)

New_Orleans_1841_1880_map

Για εβδομάδες ο τότε δήμαρχος απέφευγε να πάρει θέση για το θέμα. Έχοντας όμως μπροστά του την επανεκλογή του την Άνοιξη, ο Nagin θα έπρεπε να θέσει επί τάπητος τις φυλετικές επιπλοκές του σχεδίου των ανοικοδομήσεων, εάν ήθελε να κερδίσει μαύρους ψηφοφόρους. Και το έκανε, το πρωινό μετά τη μεγάλη παρέλαση για τον εορτασμό της μνήμης του Martin Luther King, με έναν ασυνάρτητο λόγο. Αφού είχε εκθειάσει την κουλτούρα της Νέας Ορλεάνης και είχε κατακρίνει τους πυροβολισμούς στη δεύτερη γραμμή, είπε «Αυτή η πόλη θα είναι σοκολατένια στο τέλος … είναι θέλημα θεού.»

Ο λόγος για τη «Σοκολατένια Πόλη» αναμεταδόθηκε σ’ όλη τη χώρα και επικρίθηκε από τους αναλυτές ως διχαστικός και προσβλητικός. Παρ’ όλα αυτά, επιτυχώς έδωσε το μήνυμα στους μαύρους ψηφοφόρους ότι κανείς δεν θα τους έπαιρνε την περιουσία τους και ότι όλοι θα είχαν το δικαίωμα να επιστρέψουν. Στην προεκλογική του καμπάνια ο Nagin περιστράφηκε γύρω από μια αγορακεντρική στρατηγική ανάκτησης των περιουσιών, επιτρέποντας στους κατοίκους να κτίσουν οπουδήποτε, αν και με δική τους ευθύνη και χωρίς εγγυήσεις για υποδομές. H υπόσχεσή του να μη γίνει τίποτα ήταν προτιμότερη από μια επιτροπή από παράγοντες ανάπτυξης που θα ξανασχεδίαζαν το χάρτη της πόλης σε μια αίθουσα συνεδριάσεων. Και παρ’ όλο που οι μαύροι πολίτες δεν εμφανίστηκαν στις κάλπες για τον Nagin στις εκλογές του 2002, στην επανεκλογή του το 2006 τον υπερψήφισαν. Από δωμάτια σε μοτέλ και τροχόσπιτα, οι εκδιωγμένοι κάτοικοι της Νέας Ορλεάνης έκαναν σχέδια για να επιστρέψουν στο σπίτι τους.

Το σχέδιο του Nagin ωστόσο δεν αντιμετώπισε το ζήτημα του δικαιώματος επιστροφής των εκτοπισμένων κατοίκων. Η πρόσκληση για επιστροφή, ελλείψει δημόσιας υποστήριξης, άφησε το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας της δεύτερης γραμμής κολλημένο, χωρίς τα μέσα που χρειάζονταν για να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους. Και όταν τελικά η βοήθεια από την κεντρική κυβέρνηση ξεκίνησε να έρχεται το 2007, ο όγκος του διαθέσιμου κεφαλαίου, που έφτασε να είναι πάνω από 8 εκ. δολάρια, πήγε σ’ ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε Road Home, και κάλυψε τις επισκευές των κατεστραμμένων σπιτιών. Ήταν ένας γραφειοκρατικός χαμός, όπου, όπως αργότερα αποκαλύφθηκε από ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο, είχαν γίνει διακρίσεις κατά των ιδιοκτητών στις γειτονιές των μαύρων, βασίζοντας τις αποζημιώσεις σε τιμές προ Κατρίνα εποχής και όχι στο κόστος των ανακαινίσεων.

index

Η Τζάκσον, όπως και τα περισσότερα μέλη της μπάντας των χάλκινων, νοίκιαζε πριν από την πλημμύρα, και έτσι δεν δικαιούνταν ούτε καν μια ανεπαρκή επιχορήγηση από το πρόγραμμα Road Home. Αυτή και η μητέρα της υπέμειναν την καταιγίδα διπλωμένες με ένα δίκανο στην αγκαλιά, μέχρι την επόμενη μέρα που έφυγαν όταν το νερό στο δρόμο άρχισε να ανεβαίνει. Δεν γνώριζαν πόσο ψηλά θα έφτανε το νερό και τι μπορούσε να τους συμβεί, έτσι έχωσαν τις ταυτότητές τους στα σουτιέν τους, για την περίπτωση που θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τα σώματά τους. Μετά από μερικές εφιαλτικές νύχτες έξω από το κέντρο συνεδριάσεων της πόλης, απομακρύνθηκαν με λεωφορείο και πέρασαν πέντε καταφύγια άλλων πολιτειών και δύο ακατάλληλα προς κατοίκηση συγκροτήματα κατοικιών στη Λουιζιάνα. Όταν επέστρεψε πάλι πίσω, μέχρι και η τοξική μούχλα μύριζε ωραία, και αυτό γιατί ήταν το σπίτι της. Το μέρος δεν είχε ούτε τρεχούμενο νερό, ούτε ηλεκτρικό και έτσι πήρε ένα φορητό ψυγείο και ένα γκάζι προπανίου για να μαγειρεύει έξω.

new orleans under water

Ενώ το μέλλον των γειτονιών τους παρέμενε θολό, τα κλαμπ είδαν μια ξεκάθαρη απειλή για τις παρελάσεις τους από την αστυνομία της Νέας Ορλεάνης. Ο Warren Riley τοποθετήθηκε από τον Νagin επιθεωρητής της Αστυνομίας μετά την πλημμύρα και ανέλαβε ένα αποδεκατισμένο αστυνομικό τμήμα, με ελλείψεις στο προσωπικό, στις εγκαταστάσεις, στα οχήματα και σε οτιδήποτε άλλο. Του ανατέθηκε η αστυνόμευση μιας πόλης που σχεδόν εξαφανιζόταν τη νύχτα όταν το σκοτάδι τύλιγε ολόκληρες γειτονιές χωρίς υποδομές. Η απειλή βίας στις παρελάσεις φαινόταν σαν ένα πρόβλημα με σχετικά εύκολη λύση: Την απαγόρευση των παρελάσεων. Ο υπαστυνόμος Joseph Valiente και ο Αστυφύλακας Ross Bourgeois ο οποίος διαχειριζόταν τις άδειες για τις δεύτερες γραμμές, επιχειρηματολόγησαν υπέρ των παρελάσεων. Ο Valiente με τα χρόνια είχε αναπτύξει σχέσεις με μέλη των κλαμπ, και αυτός μαζί με τον Bourgeois εκτιμούσαν ότι οι δεύτερες γραμμές θα βοηθούσαν την επαν-εδραίωση των μαύρων κοινοτήτων αλλά και θα τις βοηθούσαν να συνέλθουν από το τραύμα της πλημμύρας. Ο Valiente μου είπε πρόσφατα ότι οι δεύτερες γραμμές «υπηρετούν μια πολύτιμη λειτουργία», «είναι σχεδόν σαν κάτι το θρησκευτικό». Οι αστυνομικοί, όπως και τα μέλη των κλαμπ, γνώριζαν ότι οι παρελάσεις δεν δημιουργούσαν διαμάχες. Ο Bourgeois είπε ότι «αυτή είναι μια λανθασμένη σχέση αιτίας-αποτέλεσματος. Αντιμαχόμενοι εγκληματίες μπορεί και να συναντιόντουσαν σε μια δεύτερη γραμμή, αλλά οι πυροβολισμοί ήταν ένα άσχημο κομμάτι της ζωής σ’ αυτά τα μέρη της πόλης, ανεξαρτήτως των παρελάσεων.

Ο Riley συνέχισε να επιτρέπει τις δεύτερες γραμμές αλλά με μια δραματικά μεγαλύτερη παρουσία της αστυνομίας, που έπρεπε να πληρώνεται από τα κλαμπ. Η αστυνομία της Νέας Ορλεάνης το εξέλαβε σαν παραχώρηση. Τα κλαμπ είδαν την αύξηση του τέλους για προστασία από 1.200 δολ. σε 4.445 σαν επίθεση. Στην προ Κατρίνα εποχή τα κλαμπ για να καλύψουν τις παραλέσεις, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, διοργάνωναν χορούς, λοταρίες και γεύματα. Οι αυξήσεις επιπέδου χιλιάδων για τη δεύτερη γραμμή σε καιρούς που τα μέλη των κλαμπ ζορίζονταν με την μετακίνηση και την ανασυγκρότησή τους έθεταν τα περισσότερα απ’ αυτά εκτός δρόμου.

Το Φεβρουάριο του 2006, η Jackson και η Longino, ως επικεφαλής μιας ομάδας που αντιπροσώπευε περίπου τα μισά από τα κλαμπ της πόλης, συναντήθηκαν με μέλη άλλων κοινοτήτων και τον επιθεωρητή Riley στην αίθουσα εκδηλώσεων ενός ξενοδοχείου στην οδό Bourbon, που λειτουργούσε σαν αρχηγείο της αστυνομίας εξαιτίας της πλημμύρας. Ακολούθησαν ολόκληρες εβδομάδες έντονων συζητήσεων, μέχρι ώσπου, μια Κυριακή του Μάρτη, ένας 19χρονος εν ονόματι Christopher Smith πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε σε μια διαδρομή δεύτερης γραμμής στo Central City, λίγα τετράγωνα πιο πάνω από την παρέλαση. Ο Riley τελείωσε τις διαπραγματεύσεις και έθεσε την τιμή για τις δεύτερες γραμμές στα 3.760 δολάρια − αλλά κι έτσι, ήταν περισσότερο από τρεις φορές πάνω σε σχέση με την προ-τυφώνα συνδρομή.

Σαν πρόχειρη λύση, οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, συμπεριλαμβάνοντας αυτή που ο ίδιος διευθύνω, βοήθησαν τα κλαμπ να καλύψουν τα έξοδά τους. Στους δρόμους ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ της αστυνομίας και των συμμετεχόντων των δεύτερων γραμμών εντάθηκαν. Στο τέλος μιας παρέλασης όπου και ο ίδιος πήγα, η περιπολία με διαπεραστικές σειρήνες σκόρπισε αμέσως το πλήθος αλλά και απαίτησε από το κλαμπ να πληρώσει επιπλέον φύλαξη για δύο ώρες μετά το πέρας της παρέλασης. Η Longino έφτασε μέχρι το Αμερικανικό σωματείο των ατομικών ελευθεριών (American Civil Liberties Union) το οποίο μήνυσε την πόλη για φορολόγηση του δικαιώματος της έκφρασης των κλαμπ (πρώτο άρθρο του Συντάγματος) με φουσκωμένα τέλη για υπηρεσίες προστασίας.

Και μετά από ένα ρεπορτάζ των Times-Picayune που αποκάλυπτε ότι η Αστυνομία είχε ζητήσει από ένα κλαμπ συνδρομή προστασίας έναντι 7.560 δολαρίων, ενώ τόνιζε ότι νόμος της πόλης έθετε πλαφόν για τα έξοδα προστασίας τα 750 δολάρια για πολύ μεγαλύτερες παρελάσεις Mardi Gras (1) , η κοινή γνώμη συνασπίστηκε πίσω από τα κλαμπ. Έτσι, το 2007, η δημοτική αρχή εγκαταστάθηκε έξω από τα δικαστήρια και οι παρελάσεις συνέχισαν με αστυνόμευση αξίας 1.985 δολαρίων.

carnival-2011-mardi-gras-new-orleans-la-usa-rex-king-of-carnival

Τα μέλη του κλαμπ είχαν λιγότερες επιτυχίες στο μέτωπο της κατοικίας. Ενώ οι ιδιοκτήτες καυγάδιζαν με τους ασφαλιστικούς εκτιμητές και το πρόγραμμα Road Home, οι ενοικιαστές βρήκαν το διαθέσιμο απόθεμα των προς ενοικίαση ιδιοκτησιών κατεστραμμένο και τα ενοίκια εκτοξευμένα. Το Υπουργείο Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης (2) ανακοίνωσε ότι περίπου το 71% των ιδιοκτησιών προς ενοικίαση της πόλης είχε υποστεί ζημιές. Όπως ο Karl F.Seidman γράφει στο Coming Home to New Orleans, οι μικροιδιοκτήτες (των οποίων ενοικιαστές ήταν συνήθως οι της κοινότητας της δεύτερης γραμμής) δεν μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα −μετά τον Κατρίνα− φορολογικά κίνητρα ή να εξασφαλίσουν προκαταβολικά τα μέσα που θα τους επιστρέφονταν από το σχετικά ταπεινό πρόγραμμα ενοικίασης μικρής ιδιοκτησίας (Small Rental Property Program).

Iberville

Στα τέλη του 2007 αρχές του 2008, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε να επιτραπεί στην, υπό εκκαθάριση από την ΗUD (2), Αρχή Στέγασης της Νέας Ορλεάνης -HANO-(3), να κατεδαφίσει τα τέσσερα μεγαλύτερα δημόσια συγκροτήματα κατοικιών που βρίσκονταν στο Central City, την Treme και το Seventh Ward, όπου οι περισσότερες δεύτερες γραμμές λάμβαναν χώρα. Αντικαταστάθηκαν από νέα συγκροτήματα χαμηλότερης πυκνότητας και μεικτών εισοδημάτων. Περισσότερες από 3.000 κατειλημμένες κατοικίες κατεδαφίστηκαν στις αρχές του 2014. Η Αρχή Στέγασης της Νέας Ορλεάνης ανακοίνωσε ότι 706 επιχορηγούμενες κατοικίες είχαν ανεγερθεί στη θέση τους. Η HANO έδωσε επίσης κουπόνια στους εκτοπισμένους κατοίκους από τις εν λόγω περιοχές και σε χιλιάδες εκτοπισμένους από άλλες, για χρήση στην ιδιωτική αγορά, κάτι το οποίο πρόσθεσε και άλλη ένταση στη μικρή διαθεσιμότητα ενοικιαζόμενων ιδιοκτησιών.

Iberville

Ο Ronald Lewis, πρόεδρος του κλαμπ κοινωνικής βοήθειας και αναψυχής Big Nine είδε τις κατεδαφίσεις σαν μια υποχώρηση των μελών των κλαμπ που ακόμα δεν μπορούσαν να μετακομίσουν πίσω στην πόλη. Η δημοτική αρχή ήθελε να «φέρουμε πίσω την κουλτούρα μας» αλλά ταυτόχρονα δεν προσπαθούσαν να μας το κάνουν οικονομικώς εφικτό. Το 2011 η Δημοτική Αρχή καθάρισε 27 συγκροτήματα −κατά κύριο λόγο− κατοικιών κοντά στην Treme για να ανοίξει το δρόμο για ένα αμφιλεγόμενο ιατρικό συγκρότημα, σπρώχνοντας έτσι περισσότερο εκτός κέντρου την οικονομική κατοικία. Το 2013, όταν τα συγκροτήματα Iberville στην άκρη της Treme κατεδαφίστηκαν, εκπληρωνόταν η συνταγή γράμματος προς την τοπική εφημερίδα Times-Picayune: Οι δρόμοι που τα μέλη των κλαμπ είχαν κάνει δικοί τους μεταλλάσσονταν πάλι, αλλά αυτή τη φορά χωρίς αυτά.

1. Παρελάσεις Mardi Gras: Παρελάσεις που γίνονται τη Τσικνοπέμπτη του καρναβαλιού της Νέας Ορλεάνης.

2. HUD_U.S Department of Housing and Urban Development:Υπουργείο Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης

3. HANO_Housing Authority of New Orleans: Αρχή Στέγασης της Νέας Ορλεάνης

Επιπλέον Πηγές:
Νew Οrleans Public Housing
New Orleans seeks hud grant for housing plan

%d bloggers like this: