Ιστορίες εκτοπισμού από τη «Νέα» Ορλεάνη (μέρος Β)

New_Orleans_1841_1880_map

Για εβδομάδες ο τότε δήμαρχος απέφευγε να πάρει θέση για το θέμα. Έχοντας όμως μπροστά του την επανεκλογή του την Άνοιξη, ο Nagin θα έπρεπε να θέσει επί τάπητος τις φυλετικές επιπλοκές του σχεδίου των ανοικοδομήσεων, εάν ήθελε να κερδίσει μαύρους ψηφοφόρους. Και το έκανε, το πρωινό μετά τη μεγάλη παρέλαση για τον εορτασμό της μνήμης του Martin Luther King, με έναν ασυνάρτητο λόγο. Αφού είχε εκθειάσει την κουλτούρα της Νέας Ορλεάνης και είχε κατακρίνει τους πυροβολισμούς στη δεύτερη γραμμή, είπε «Αυτή η πόλη θα είναι σοκολατένια στο τέλος … είναι θέλημα θεού.»

Ο λόγος για τη «Σοκολατένια Πόλη» αναμεταδόθηκε σ’ όλη τη χώρα και επικρίθηκε από τους αναλυτές ως διχαστικός και προσβλητικός. Παρ’ όλα αυτά, επιτυχώς έδωσε το μήνυμα στους μαύρους ψηφοφόρους ότι κανείς δεν θα τους έπαιρνε την περιουσία τους και ότι όλοι θα είχαν το δικαίωμα να επιστρέψουν. Στην προεκλογική του καμπάνια ο Nagin περιστράφηκε γύρω από μια αγορακεντρική στρατηγική ανάκτησης των περιουσιών, επιτρέποντας στους κατοίκους να κτίσουν οπουδήποτε, αν και με δική τους ευθύνη και χωρίς εγγυήσεις για υποδομές. H υπόσχεσή του να μη γίνει τίποτα ήταν προτιμότερη από μια επιτροπή από παράγοντες ανάπτυξης που θα ξανασχεδίαζαν το χάρτη της πόλης σε μια αίθουσα συνεδριάσεων. Και παρ’ όλο που οι μαύροι πολίτες δεν εμφανίστηκαν στις κάλπες για τον Nagin στις εκλογές του 2002, στην επανεκλογή του το 2006 τον υπερψήφισαν. Από δωμάτια σε μοτέλ και τροχόσπιτα, οι εκδιωγμένοι κάτοικοι της Νέας Ορλεάνης έκαναν σχέδια για να επιστρέψουν στο σπίτι τους.

Το σχέδιο του Nagin ωστόσο δεν αντιμετώπισε το ζήτημα του δικαιώματος επιστροφής των εκτοπισμένων κατοίκων. Η πρόσκληση για επιστροφή, ελλείψει δημόσιας υποστήριξης, άφησε το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας της δεύτερης γραμμής κολλημένο, χωρίς τα μέσα που χρειάζονταν για να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους. Και όταν τελικά η βοήθεια από την κεντρική κυβέρνηση ξεκίνησε να έρχεται το 2007, ο όγκος του διαθέσιμου κεφαλαίου, που έφτασε να είναι πάνω από 8 εκ. δολάρια, πήγε σ’ ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε Road Home, και κάλυψε τις επισκευές των κατεστραμμένων σπιτιών. Ήταν ένας γραφειοκρατικός χαμός, όπου, όπως αργότερα αποκαλύφθηκε από ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο, είχαν γίνει διακρίσεις κατά των ιδιοκτητών στις γειτονιές των μαύρων, βασίζοντας τις αποζημιώσεις σε τιμές προ Κατρίνα εποχής και όχι στο κόστος των ανακαινίσεων.

index

Η Τζάκσον, όπως και τα περισσότερα μέλη της μπάντας των χάλκινων, νοίκιαζε πριν από την πλημμύρα, και έτσι δεν δικαιούνταν ούτε καν μια ανεπαρκή επιχορήγηση από το πρόγραμμα Road Home. Αυτή και η μητέρα της υπέμειναν την καταιγίδα διπλωμένες με ένα δίκανο στην αγκαλιά, μέχρι την επόμενη μέρα που έφυγαν όταν το νερό στο δρόμο άρχισε να ανεβαίνει. Δεν γνώριζαν πόσο ψηλά θα έφτανε το νερό και τι μπορούσε να τους συμβεί, έτσι έχωσαν τις ταυτότητές τους στα σουτιέν τους, για την περίπτωση που θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τα σώματά τους. Μετά από μερικές εφιαλτικές νύχτες έξω από το κέντρο συνεδριάσεων της πόλης, απομακρύνθηκαν με λεωφορείο και πέρασαν πέντε καταφύγια άλλων πολιτειών και δύο ακατάλληλα προς κατοίκηση συγκροτήματα κατοικιών στη Λουιζιάνα. Όταν επέστρεψε πάλι πίσω, μέχρι και η τοξική μούχλα μύριζε ωραία, και αυτό γιατί ήταν το σπίτι της. Το μέρος δεν είχε ούτε τρεχούμενο νερό, ούτε ηλεκτρικό και έτσι πήρε ένα φορητό ψυγείο και ένα γκάζι προπανίου για να μαγειρεύει έξω.

new orleans under water

Ενώ το μέλλον των γειτονιών τους παρέμενε θολό, τα κλαμπ είδαν μια ξεκάθαρη απειλή για τις παρελάσεις τους από την αστυνομία της Νέας Ορλεάνης. Ο Warren Riley τοποθετήθηκε από τον Νagin επιθεωρητής της Αστυνομίας μετά την πλημμύρα και ανέλαβε ένα αποδεκατισμένο αστυνομικό τμήμα, με ελλείψεις στο προσωπικό, στις εγκαταστάσεις, στα οχήματα και σε οτιδήποτε άλλο. Του ανατέθηκε η αστυνόμευση μιας πόλης που σχεδόν εξαφανιζόταν τη νύχτα όταν το σκοτάδι τύλιγε ολόκληρες γειτονιές χωρίς υποδομές. Η απειλή βίας στις παρελάσεις φαινόταν σαν ένα πρόβλημα με σχετικά εύκολη λύση: Την απαγόρευση των παρελάσεων. Ο υπαστυνόμος Joseph Valiente και ο Αστυφύλακας Ross Bourgeois ο οποίος διαχειριζόταν τις άδειες για τις δεύτερες γραμμές, επιχειρηματολόγησαν υπέρ των παρελάσεων. Ο Valiente με τα χρόνια είχε αναπτύξει σχέσεις με μέλη των κλαμπ, και αυτός μαζί με τον Bourgeois εκτιμούσαν ότι οι δεύτερες γραμμές θα βοηθούσαν την επαν-εδραίωση των μαύρων κοινοτήτων αλλά και θα τις βοηθούσαν να συνέλθουν από το τραύμα της πλημμύρας. Ο Valiente μου είπε πρόσφατα ότι οι δεύτερες γραμμές «υπηρετούν μια πολύτιμη λειτουργία», «είναι σχεδόν σαν κάτι το θρησκευτικό». Οι αστυνομικοί, όπως και τα μέλη των κλαμπ, γνώριζαν ότι οι παρελάσεις δεν δημιουργούσαν διαμάχες. Ο Bourgeois είπε ότι «αυτή είναι μια λανθασμένη σχέση αιτίας-αποτέλεσματος. Αντιμαχόμενοι εγκληματίες μπορεί και να συναντιόντουσαν σε μια δεύτερη γραμμή, αλλά οι πυροβολισμοί ήταν ένα άσχημο κομμάτι της ζωής σ’ αυτά τα μέρη της πόλης, ανεξαρτήτως των παρελάσεων.

Ο Riley συνέχισε να επιτρέπει τις δεύτερες γραμμές αλλά με μια δραματικά μεγαλύτερη παρουσία της αστυνομίας, που έπρεπε να πληρώνεται από τα κλαμπ. Η αστυνομία της Νέας Ορλεάνης το εξέλαβε σαν παραχώρηση. Τα κλαμπ είδαν την αύξηση του τέλους για προστασία από 1.200 δολ. σε 4.445 σαν επίθεση. Στην προ Κατρίνα εποχή τα κλαμπ για να καλύψουν τις παραλέσεις, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, διοργάνωναν χορούς, λοταρίες και γεύματα. Οι αυξήσεις επιπέδου χιλιάδων για τη δεύτερη γραμμή σε καιρούς που τα μέλη των κλαμπ ζορίζονταν με την μετακίνηση και την ανασυγκρότησή τους έθεταν τα περισσότερα απ’ αυτά εκτός δρόμου.

Το Φεβρουάριο του 2006, η Jackson και η Longino, ως επικεφαλής μιας ομάδας που αντιπροσώπευε περίπου τα μισά από τα κλαμπ της πόλης, συναντήθηκαν με μέλη άλλων κοινοτήτων και τον επιθεωρητή Riley στην αίθουσα εκδηλώσεων ενός ξενοδοχείου στην οδό Bourbon, που λειτουργούσε σαν αρχηγείο της αστυνομίας εξαιτίας της πλημμύρας. Ακολούθησαν ολόκληρες εβδομάδες έντονων συζητήσεων, μέχρι ώσπου, μια Κυριακή του Μάρτη, ένας 19χρονος εν ονόματι Christopher Smith πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε σε μια διαδρομή δεύτερης γραμμής στo Central City, λίγα τετράγωνα πιο πάνω από την παρέλαση. Ο Riley τελείωσε τις διαπραγματεύσεις και έθεσε την τιμή για τις δεύτερες γραμμές στα 3.760 δολάρια − αλλά κι έτσι, ήταν περισσότερο από τρεις φορές πάνω σε σχέση με την προ-τυφώνα συνδρομή.

Σαν πρόχειρη λύση, οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, συμπεριλαμβάνοντας αυτή που ο ίδιος διευθύνω, βοήθησαν τα κλαμπ να καλύψουν τα έξοδά τους. Στους δρόμους ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ της αστυνομίας και των συμμετεχόντων των δεύτερων γραμμών εντάθηκαν. Στο τέλος μιας παρέλασης όπου και ο ίδιος πήγα, η περιπολία με διαπεραστικές σειρήνες σκόρπισε αμέσως το πλήθος αλλά και απαίτησε από το κλαμπ να πληρώσει επιπλέον φύλαξη για δύο ώρες μετά το πέρας της παρέλασης. Η Longino έφτασε μέχρι το Αμερικανικό σωματείο των ατομικών ελευθεριών (American Civil Liberties Union) το οποίο μήνυσε την πόλη για φορολόγηση του δικαιώματος της έκφρασης των κλαμπ (πρώτο άρθρο του Συντάγματος) με φουσκωμένα τέλη για υπηρεσίες προστασίας.

Και μετά από ένα ρεπορτάζ των Times-Picayune που αποκάλυπτε ότι η Αστυνομία είχε ζητήσει από ένα κλαμπ συνδρομή προστασίας έναντι 7.560 δολαρίων, ενώ τόνιζε ότι νόμος της πόλης έθετε πλαφόν για τα έξοδα προστασίας τα 750 δολάρια για πολύ μεγαλύτερες παρελάσεις Mardi Gras (1) , η κοινή γνώμη συνασπίστηκε πίσω από τα κλαμπ. Έτσι, το 2007, η δημοτική αρχή εγκαταστάθηκε έξω από τα δικαστήρια και οι παρελάσεις συνέχισαν με αστυνόμευση αξίας 1.985 δολαρίων.

carnival-2011-mardi-gras-new-orleans-la-usa-rex-king-of-carnival

Τα μέλη του κλαμπ είχαν λιγότερες επιτυχίες στο μέτωπο της κατοικίας. Ενώ οι ιδιοκτήτες καυγάδιζαν με τους ασφαλιστικούς εκτιμητές και το πρόγραμμα Road Home, οι ενοικιαστές βρήκαν το διαθέσιμο απόθεμα των προς ενοικίαση ιδιοκτησιών κατεστραμμένο και τα ενοίκια εκτοξευμένα. Το Υπουργείο Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης (2) ανακοίνωσε ότι περίπου το 71% των ιδιοκτησιών προς ενοικίαση της πόλης είχε υποστεί ζημιές. Όπως ο Karl F.Seidman γράφει στο Coming Home to New Orleans, οι μικροιδιοκτήτες (των οποίων ενοικιαστές ήταν συνήθως οι της κοινότητας της δεύτερης γραμμής) δεν μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα −μετά τον Κατρίνα− φορολογικά κίνητρα ή να εξασφαλίσουν προκαταβολικά τα μέσα που θα τους επιστρέφονταν από το σχετικά ταπεινό πρόγραμμα ενοικίασης μικρής ιδιοκτησίας (Small Rental Property Program).

Iberville

Στα τέλη του 2007 αρχές του 2008, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε να επιτραπεί στην, υπό εκκαθάριση από την ΗUD (2), Αρχή Στέγασης της Νέας Ορλεάνης -HANO-(3), να κατεδαφίσει τα τέσσερα μεγαλύτερα δημόσια συγκροτήματα κατοικιών που βρίσκονταν στο Central City, την Treme και το Seventh Ward, όπου οι περισσότερες δεύτερες γραμμές λάμβαναν χώρα. Αντικαταστάθηκαν από νέα συγκροτήματα χαμηλότερης πυκνότητας και μεικτών εισοδημάτων. Περισσότερες από 3.000 κατειλημμένες κατοικίες κατεδαφίστηκαν στις αρχές του 2014. Η Αρχή Στέγασης της Νέας Ορλεάνης ανακοίνωσε ότι 706 επιχορηγούμενες κατοικίες είχαν ανεγερθεί στη θέση τους. Η HANO έδωσε επίσης κουπόνια στους εκτοπισμένους κατοίκους από τις εν λόγω περιοχές και σε χιλιάδες εκτοπισμένους από άλλες, για χρήση στην ιδιωτική αγορά, κάτι το οποίο πρόσθεσε και άλλη ένταση στη μικρή διαθεσιμότητα ενοικιαζόμενων ιδιοκτησιών.

Iberville

Ο Ronald Lewis, πρόεδρος του κλαμπ κοινωνικής βοήθειας και αναψυχής Big Nine είδε τις κατεδαφίσεις σαν μια υποχώρηση των μελών των κλαμπ που ακόμα δεν μπορούσαν να μετακομίσουν πίσω στην πόλη. Η δημοτική αρχή ήθελε να «φέρουμε πίσω την κουλτούρα μας» αλλά ταυτόχρονα δεν προσπαθούσαν να μας το κάνουν οικονομικώς εφικτό. Το 2011 η Δημοτική Αρχή καθάρισε 27 συγκροτήματα −κατά κύριο λόγο− κατοικιών κοντά στην Treme για να ανοίξει το δρόμο για ένα αμφιλεγόμενο ιατρικό συγκρότημα, σπρώχνοντας έτσι περισσότερο εκτός κέντρου την οικονομική κατοικία. Το 2013, όταν τα συγκροτήματα Iberville στην άκρη της Treme κατεδαφίστηκαν, εκπληρωνόταν η συνταγή γράμματος προς την τοπική εφημερίδα Times-Picayune: Οι δρόμοι που τα μέλη των κλαμπ είχαν κάνει δικοί τους μεταλλάσσονταν πάλι, αλλά αυτή τη φορά χωρίς αυτά.

1. Παρελάσεις Mardi Gras: Παρελάσεις που γίνονται τη Τσικνοπέμπτη του καρναβαλιού της Νέας Ορλεάνης.

2. HUD_U.S Department of Housing and Urban Development:Υπουργείο Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης

3. HANO_Housing Authority of New Orleans: Αρχή Στέγασης της Νέας Ορλεάνης

Επιπλέον Πηγές:
Νew Οrleans Public Housing
New Orleans seeks hud grant for housing plan

Advertisements

Tags: , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: