Ένα μικρό έργο για τον Δήμαρχο, ένα μεγάλο έργο για την Πόλη

Ο Υμηττός

a2

Σήμερα θα ήθελα να ξεκινήσω με το πρώτο από μια σειρά κειμένων που θα αναφέρονται σε μικρές αλλαγές-έργα, τα οποία όμως θα επιφέρουν μεγάλες αλλαγές στην καθημερινή ζωή της πόλης. Βέβαια, αυτές οι προτάσεις δεν προκύπτουν ως εκλάμψεις, αλλά μέσα από μια σταθερή και συνεχή παρατήρηση και ερμηνεία της σύγχρονης πόλης.

Η ιδέα έχει να κάνει με την επανασύνδεση του ιστού της Αθήνας με το περιχαρακωμένο φυσικό της περιβάλλον. Αν και στη σύγχρονη Αθήνα κατανοούμε μόνο την πυκνότητα του κέντρου της που προκαλείται από το μηχανισμό της αντιπαροχής, συνήθως παραβλέπουμε ότι σ’ αυτόν τον ιστό υπήρχε ένα επεκτατικό όριο από αυθαίρετα, το οποίο καταπατούσε σιγά σιγά το περιαστικό περιβάλλον (you know, φωτιές, συρματοπλέγματα, παραπήγματα κ.λπ). Αντιπαροχή και αυθαίρετα οι δύο όψεις της αστικοποίησης της Αθήνας…

Τα δίκτυα της Αθήνας ερχόντουσαν εκ των υστέρων να ενσωματωθούν σ’ αυτές τις συνεχείς επεκτάσεις. Τα αυθαίρετα περνάγανε από μια διαδικασία για να αποκτήσουν φως, νερό κ.λπ. και αντίστοιχα τα δίκτυα των ΜΜΜ επεκτεινόντουσαν και αυτά σταδιακά. Έτσι έχουμε όλες αυτές τις στάσεις που καλούνται παλαιό τέρμα ή νέο τέρμα. Όμως ποτέ το δίκτυο των συγκοινωνιών δεν προέτρεχε του πολεοδομικού ιστού. Λογικό για μια εποχή που δεν μας ενδιέφερε η φύση.

Έχετε φανταστεί ποτέ το λεωφορείο ή το τρόλεϊ ή το μετρό που σας πάει σπίτι ή στη δουλειά να κάνει επόμενη στάση μέσα στο δάσος του Υμηττού ή στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη ή στο Αιγάλεω όρος; Πώς θα ήταν αν σε δέκα λεπτά από το κέντρο  βρισκόμασταν ξαφνικά ανάμεσα στους βράχους και τη χλωρίδα του Υμηττού;  (Εντάξει βρε Άλκηστη, και την πανίδα!) Για περισσότερο food for thought δες και αυτό.

Σήμερα αν κάποιος θέλει να πάει στον Υμηττό και δεν έχει δικό του μέσο μπορεί να πάρει το 224 το οποίο συνδέει το κέντρο τόσο με την Καισαριανή όσο και με τα Τουρκοβούνια… Από το τέρμα της Καισαριανής θα πρέπει να περπατήσει κανείς για 20 λεπτά σε ένα δρόμο χωρίς πεζοδρόμια που περνάει από το νεκροταφείο της Καισαριανής και που οδηγεί στον περιφερειακό του Υμηττού (δλδ δεν περπατιέται) ώστε να φτάσει στην είσοδο του πάρκου.

Ποιο είναι το κόστος στο να προσθέσουμε μια νέα στάση, ένα νέο τέρμα; Ποιο είναι το όφελος από το να ανακτήσουμε τον χαμένο Υμηττό; Το 224 παρεμπιπτόντως είναι η πρώτη γραμμή στην Αθήνα με το πιλοτικό πρόγραμμα ψηφιακής ενημέρωσης των αφίξεων. Ανάμεσα στα άλλα τερματικά σηματάκια στους χάρτες των ΜΜΜ για το αεροδρόμιο, το λιμάνι κ.λπ., ανάμεσα στο αεροπλανάκι και το πλοίο, πώς θα σας φαινόταν ένα δέντρο;

Αυτά λοιπόν για τον Υμηττό… Και αν δεν έχετε πάει, βρείτε τρόπο να πάτε! Πάντα το προτείνω σαν ένα must για όσους επισκέπτονται την Αθήνα. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία: Η Αθήνα των 7 ημερών.

pict22

ymhttos-googleearth

 

Advertisements

Tags: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: