Archive | March 2015

Φεστιβάλ+Θεσσαλονίκη=Λαβ

Πριν από δέκα μέρες ολοκληρώθηκε το 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη. Στις διαδρομές μεταξύ πλατείας Αριστοτέλους και λιμανιού πολλάκις σκέφτηκα, και σίγουρα δεν ήμουν η μόνη, πόσο αλλάζει η πόλη τις μέρες αυτές. Για δέκα φθινοπωρινές μέρες, κάπου εκεί στις αρχές Νοέμβρη, διεξάγεται το διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ μερικούς μήνες αργότερα, οι προβολείς στρέφονται στο ολοένα και περισσότερο κοσμο-συσσωρευτικό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

Στις 15 Μαρτίου ήμασταν όλοι εκεί. Τα σπίτια γέμισαν με φιλοξενούμενους και το πρόγραμμα του φεστιβάλ με κύκλους γύρω από τίτλους ταινιών και τσακισμένες σελίδες.  Παρ’ όλη την κακοκαιρία, ο κόσμος ντυμένος με παλτά και κασκόλ (ίσα ίσα για να προκαλούν να κοιτάξεις στα μάτια για να δεις κάποιον γνωστό σου) διένυε τις ίδιες ακριβώς διαδρομές με σένα. Τσιμισκή – Ερμού – Αριστοτέλους – Νίκης.  Δεν νιώθεις ποτέ μόνος. Άλλοι με πιο γρήγορο βήμα, κάποιοι πιο μοναχικοί με ακουστικά στ’ αυτιά και το πρόγραμμα σφιχτά στο χέρι, άλλοι σε παρέες και βάδισμα πιο ήρεμο να συζητούν την ταινία που μόλις παρακολούθησαν, όλοι μια μάζα και ο καθένας χωριστά, δημιουργούνε οριακά μια ψευδ-αίσθηση για την πόλη…

Μια πρώτη γεύση από την αλλαγή στην πόλη παίρνεις όταν επιλέγεις τον “γρήγορο” δρόμο, τη Λεωφόρο Νίκης. Μια τυπική χειμωνιάτικη μέρα το κρύο αποτρέπει τον κόσμο να κινηθεί μέσω της παραλιακής οδού. Τις μέρες εκείνες όμως, συνειδητοποιείς πως μόνο αν ελιχθείς έξυπνα ανάμεσα σε παρέες, ποδήλατα και πωλητές του σαλεπιού-βάλσαμο θα φτάσεις έγκαιρα στην πολυπόθητη προβολή. Η πλατεία Αριστοτέλους απογειώνεται, γίνεται πρωταγωνίστρια όπως της πρέπει… Τηλεοπτικές κάμερες, σκεϊτμπόρντερς, μαμάδες, παιδάκια, ζευγαράκια παππούδων, μουσικοί του δρόμου και όλοι οι σινεφίλ μοιράζονται αυτά τα δύο οικοδομικά τετράγωνα σαν κομπάρσοι σε κινηματογραφική σκηνή. Τρίτο σημείο όπου το φεστιβάλ κάνει αισθητή την παρουσία του είναι η πρώτη προβλήτα του λιμανιού. Σε έναν ήδη δημοφιλή χώρο προσθέτεις και τέσσερις αίθουσες προβολών που ανά μία ώρα γεμίζουν και αδειάζουν… νιώθει κανείς σαν κάθε ώρα της μέρας και κάθε μέρα του δεκαημέρου να είναι το πρώτο ανοιξιάτικο σαββατόβραδο.

Η πόλη επηρεάζεται. Και λέγοντας “πόλη”, οφείλω να διορθώσω γιατί πάντα πέφτω στην παγίδα, εννοώ το κέντρο της πόλης, το ιστορικό της κέντρο. Το κέντρο λειτουργεί για δύο δεκαήμερα τον χρόνο ως μια πηγή κοινωνικής και δημιουργικής έκφρασης. Ο κόσμος επικοινωνεί πιο εύκολα από ποτέ. Χωρίς να θεωρώ τη Θεσσαλονίκη, ούτε καμία άλλη ελληνική πόλη που έχω επισκεφθεί απρόσωπη, τα δύο αυτά φεστιβάλ περισσότερο από καθετί άλλο, λειτουργούν σαν τη γλυκιά αφορμή που τόσο καιρό περίμενε ο κόσμος για να επικοινωνήσει πιο εύκολα και χωρίς παρεξηγήσεις. Οι ουρές λειτουργούν λίγο πολύ σαν μπάρα σε μπαρ, όπου στέκεσαι και με το πρώτο σχόλιο που θα ακούσεις για κάτι που είδες ή που ανήκει στα “have to watch” σου, θα πλησιάσεις με χαμόγελο τη διπλανή παρέα για να προσθέσεις κάτι. Σκανάροντας κατά την είσοδό σου στην αίθουσα θα προσέξεις πολύ ποιοι θα είναι οι “συνταξιδιώτες” που θα σου επιτρέψουν ή/και υποβοηθήσουν να απολαύσεις την επιλογή σου να βρίσκεσαι εκεί. Στα διαλείμματα μεταξύ ταινιών, αναζητώντας φωτιά θα ξεκινήσεις μια συζήτηση με τέτοια ευκολία και αυτοπεποίθηση, που σίγουρα θα σε θαύμαζες αν το είχες καταφέρει σε μια άλλου είδους περίσταση. Θα χαμογελάσεις, θα σηκωθείς όσες φορές χρειαστεί για να περάσει κάποιος και να γεμίσουν σιγά σιγά οι θέσεις, θα συμβουλεύσεις με περηφάνια τη διπλανή σου 50χρονη σεμι-διανοούμενη που σου ζητάει προτάσεις για την επόμενη μέρα, θα χαρείς που ανάμεσα σε περάσματα και στριμώγματα αναγνωρίζεις στο πλήθος τους φίλους σου, θα τρέξεις να προλάβεις κάθε πάρτυ και δρώμενο που γίνεται παράλληλα με αφορμή το φεστιβάλ. Θα κλείσεις το τηλέφωνο στον μπαμπά σου και αυτός με κατανόηση την επόμενη μέρα θα σου πει “κατάλαβα, έβλεπες ταινίες πάλι…” Όλα στο μάξιμουμ τα αποζητάς τις μέρες εκείνες. Τις προβολές, τον κόσμο, τη νύχτα, τη μουσική, τον χορό. Η ενέργεια της πόλης σε κάνει να νιώθεις πως μπορείς να τα καταφέρεις όλα.

Τη Θεσσαλονίκη την ερωτεύεσαι τις μέρες των φεστιβάλ. Δυο φορές τον χρόνο… κάπου εκεί κάθε Νοέμβρη και Μάρτη.

Advertisements

Οι επτά πύλες του τείχους του Χασεκή

Το 1778, ο Χατζή Αλής Χασεκής έχτισε ένα οχυρωματικό τείχος, που σχεδόν πατούσε στα υπολείμματα του Θεμιστόκλειου (479 π.Χ., αμέσως μετά τη μάχη των Πλαταιών). Το τείχος περιέβαλλε τη μεγάλη πόλη της Αθήνας και όλη η περιοχή εκτός των τειχών είχε χαρακτήρα αγροτικό, με περιβόλια και χωράφια, μια σημαντική ενδοχώρα με μεγάλους παραγωγικούς χώρους, όπως τα Μεσόγεια και ο Ελαιώνας, εντός των οποίων υπήρχαν μικρές οικιστικές εγκαταστάσεις, κυρίως καλλιεργητών.

Το τείχος του Χασεκή με σημειωμένες τις επτά πύλες και τις βιοτεχνικές δραστηριότητες (υπόβαθρο: Μπίρης)

Το τείχος είχε επτά πύλες, οι οποίες αποτελούσαν σημείο συνάντησης των πολλών αγροτικών δρόμων που συνέδεαν την ενδοχώρα με την πόλη. Είναι εντυπωσιακό ότι οι περισσότεροι από αυτούς υπάρχουν ακόμη και σήμερα, όπως για παράδειγμα η Μεσογείων, η Λιοσίων, η Πειραιώς και η Ιερά Οδός.

Στη βόρεια πλευρά του τείχους, ήταν η Μενιδόπορτα ή Αγίων Αποστόλων. Εκεί κατέληγαν οι δρόμοι από τα Λιόσια και το Μενίδι, δηλαδή η Αχαρνών και η Λιοσίων. Η τελευταία οδηγούσε και στα Σεπόλια, μέσω μίας διακλάδωσης, της Σεπολίων, στο ύψος της σημερινής πλατείας Αττικής. Το Μενίδι, τα Λιόσια και τα Σεπόλια ήταν μερικά από τα χωριά της μεγάλης περιοχής του Ελαιώνα. Η πύλη βρισκόταν στο σημείο συνάντησης της οδού Στρέιτ με την πλατεία Δημαρχείου.

Πύλη Αγίων Αποστόλων

Συνεχίζοντας ανατολικά βρίσκουμε την Μπουμπουνίστρα ή Μεσογείτικη, στη συμβολή των οδών Όθωνος με Β. Σοφίας, περίπου εκεί όπου βρίσκεται σήμερα η αφετηρία του τραμ.

Η Πόρτα της Μπουμπουνίστρας ή Μεσογείτικη Πόρτα (Edward Dodwell)

Ήταν κατασκευασμένη από τρεις μαρμάρινες στήλες από το Αδριάνειο υδραγωγείο και έφερε λατινική επιγραφή. Όπως φαίνεται και από το όνομά της εδώ κατέληγαν οι δρόμοι από τα Μεσόγεια, αλλά επίσης και την Κηφισιά, την Πεντέλη και τον Μαραθώνα. Η δεύτερη ονομασία της προήλθε από τον ήχο του νερού που έτρεχε από την ομώνυμη οθωμανική πηγή που βρισκόταν εκεί.

Ακολουθεί η Καμαρόπορτα ή Πύλη της Βασιλοπούλας, που δεν είναι άλλη από την πύλη του Αδριανού, η οποία είχε ενσωματωθεί στον οχυρωματικό περίβολο. Στο σημείο εκείνο κατέληγαν οι δρόμοι από το Παγκράτι και τη Βουλιαγμένη.

Η Καμαρόπoρτα ή Βασιλού. (Edward Dodwell)

Προχωρώντας συναντούμε την Αρβανίτικη, που συνδέει το παλιό Λιμάνι ή Ξηροτήγανο, δηλαδή το Φάληρο, με την πόλη. Πήρε το όνομά της από την ομώνυμη γειτονική συνοικία της Πλάκας.

Η Αρβανίτικη Πόρτα

Στη ΒΔ πλευρά της Ακρόπολης βρίσκεται ο εντυπωσιακός φράγκικος πύργος που είναι η Πύλη του Κάστρου.

Η Πύλη του Κάστρου

Τέλος, ο Πειραιάς συνδέεται με δύο πύλες: την Πύλη του Μανδραβίλη ή Δρακόπορτα και τη Γυφτόπορτα ή Πύλη του Μοριά. Η πρώτη παίρνει το όνομά της από το παλιό όνομα του λιμανιού «Πόρτο Λεόνε», ενώ η δεύτερη από τη μεγάλη συγκέντρωση αθίγγανων που ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή (Άγιοι Ασώματοι) και εξασκούσαν επαγγέλματα που συνδέονταν με τις μεταφορές.

Πύλες Γυφτόπορτα και Μανδραβίλη

Tο 1835, το τείχος γκρεμίστηκε, οι δρόμοι όμως έμειναν…

 

 

Urban Movements

Κάτι καλό παίζει στην Πολωνία!

Διαβάζοντας τις Eξεγερμένες πόλεις του Χάρβεϋ, είναι αδύνατο να μη γοητευθείς από την περιγραφή του ρόλου των πρώτων κοινωνικών κινημάτων πόλης, όπως εμφανίστηκαν τότε, πριν και μετά το Παρίσι του Λεφέβρ. Να μην παρασυρθείς από την αισιοδοξία του ότι τα κινήματα αυτά φέρουν σπέρμα αλλαγής, την κρυμμένη δυνατότητα για «τον μετασχηματισμό της καθημερινής ζωής στην πόλη», όπως συγκεκριμένα γράφει ο προσηνής αυτός γεωγράφος. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια τομή μετάφρασης, απόδοσης και μικροσχολιασμού, που συνδέει νοερά την αφήγηση του Χάρβεϋ με το παρόν της Πολωνίας. Πάντως, δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς Χάρβεϋ ή Λεφέβρ ή κάτι σχετικό τέλος πάντων για να νιώσει μια κάποια αισιοδοξία με τα νέα αυτά από την Πολωνία, κι αυτό γιατί όπως μας διδάσκει η εμπειρία, τα κινήματα είναι συνήθως πιο μπροστά από τα βιβλία. Το αρχικό κείμενο γραμμένο στα αγγλικά από τον Ίγκορ Στοκφισέφσκι (Igor Stokfiszewski) μπορεί κανείς να το διαβάσει εδώ.

we the citizens3

Οι πρόσφατες εκλογές της Πολωνίας (εκλογές του Οκτωβρίου 2011) εξελίχθηκαν σύμφωνα με το σύνηθες σενάριο: Η κυβερνώσα συμμαχία της Πολιτικής Πλατφόρμας με το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα διατήρησαν τον έλεγχό τους στις μεγάλες πόλεις. Ωστόσο, στα τελικά αποτελέσματα σημειώθηκε μια έκπληξη. Το Αστικό Κίνημα, το οποίο για πρώτη φορά κατέβηκε στις εκλογές σαν πανεθνική συμμαχία των ακτιβιστών της πόλης, κέρδισε τη θέση του δημάρχου στη Γκόζουβ Βιελκοπόλσκι (Gorzow Wielkopolski) στη δυτική Πολωνία, καθώς και μία σειρά από θέσεις δημοτικών συμβούλων σε μεγάλες πόλεις, όπως η Βαρσοβία, το Πόζναν και το Τόρουν.

Και παρά το ότι ήταν νεοεισερχόμενο στον εκλογικό αγώνα, το αστικό κίνημα καθόρισε την κατεύθυνση των περισσότερων εκλογικών εκστρατειών. Οι απαιτήσεις του κατέληξαν να συμπεριληφθούν στα εκλογικά προγράμματα των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων, τα οποία έκαναν αγώνα δρόμου ώστε να προσελκύσουν τους ακτιβιστές στις λίστες τους και να αποσπάσουν τη νεανική αριστερή ψήφο!

Untitled

Ποια, λοιπόν, είναι η νέα αυτή πολιτική δύναμη που μπορεί μόνιμα να αλλάξει την πολωνική πολιτική σε τοπικό και εθνικό επίπεδο;

Εμείς οι πολίτες

Στα τέλη του 2007, μια ομάδα κατοίκων της περιοχής Ρατάιε (Ratage) στο Πόζναν, στη δυτική Πολωνία, οργανώθηκε για να υπερασπιστούν το δικαίωμα να έχουν γνώμη για τον σχεδιασμό της γειτονιάς τους. Ο δήμαρχος του Πόζναν και το δημοτικό συμβούλιο είχαν προτείνει να μετατρέψουν μια ερειπωμένη πρώην βιομηχανική ζώνη της γειτονιάς σε νέα περιοχή εμπορίου και κατοικίας. Οι κάτοικοί της, από την άλλη, επέμεναν στη δημιουργία ενός πάρκου και χώρου αναψυχής. Ως εκ τούτου, ενεργοποίησαν την κοινότητα, οργάνωσαν διαμαρτυρίες, έγραψαν αιτήματα και κοινοποίησαν το ζήτημα στα ΜΜΕ.

Η αρνητική δημοσιότητα που πήρε το ζήτημα έφερε σε δύσκολη θέση τις τοπικές αρχές, με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν στη δημόσια πίεση και έτσι να αποσύρουν την εμπορική πρόταση ανάπτυξης. Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι ότι μια νέα κοινωνική δύναμη αναδυόταν έχοντας τη δυνατότητα να επηρεάσει τις πολεοδομικές πολιτικές στην Πολωνία μέσω της ενεργής συμμετοχής του κοινού.

Επαναστατική αρχιτεκτονική – «Πρασίνισμα» της πόλης

Δράσεις όμως από τα κάτω, ξεκίνησαν να αναδύονται και σε άλλες πολωνικές πόλεις περίπου τον ίδιο καιρό. Ακτιβιστές από το Σοπότ (Sopot) στη βόρεια Πολωνία άρχισαν να κάνουν καλέσματα για συμμετοχικούς προϋπολογισμούς, ακολουθώντας το βραζιλιάνικο μοντέλο του Πόρτο Αλέγκρε. (Και όποιος θεωρεί ότι το Πόρτο Αλέγκρε και η εμπειρία που άφησε στο σχετικό ζήτημα είναι πολύ μακρινά τόσο χρονικά όσο και χωρικά τον παραπέμπω στον εν μέρει συμμετοχικό δημοτικό προϋπολογισμό του Δήμου του Παρισιού από τη νέα δήμαρχό του Αν Ιδάλγο).

Στο Λοτζ (Łódź), στην κεντρική Πολωνία, μια ομάδα ενεργών πολιτών αυτοοργανώθηκε γύρω από το ζήτημα της καθαριότητας στους δημόσιους χώρους. Σταδιακά, αυτές οι ομάδες συγχωνεύτηκαν σ’ ένα κίνημα το οποίο καλούσε για συμμετοχή των πολιτών στη μετατροπή της πρώην βιομηχανικής περιοχής της πόλης, όπως ακριβώς είχε συμβεί στο Πόζναν. Το Λοτζ ήταν ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο μέχρι το 1989, όταν η βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας κατέρρευσε και πολλά βιομηχανικά κτίρια έμειναν εγκαταλελειμμένα και ερειπωμένα.

Στη Βαρσοβία, ακτιβιστές πόλης οργάνωσαν πορείες για την προστασία των πράσινων εκτάσεων στο κέντρο της πολωνικής πρωτεύουσας, κατά των αυξήσεων στα εισιτήρια των δημόσιων μέσων και ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των δημοτικών κτιρίων.

Μέσα σε λίγα χρόνια, ομάδες όπως το «Δικαίωμα στην πόλη», το «Φόρουμ των κατοίκων» και το «Kίνημα για την κατοικία» δημιουργήθηκαν σχεδόν σε κάθε πολωνική πόλη, φέρνοντας μαζί ανθρώπους διαφόρων ηλικιών και διαφορετικού κοινωνικού και πολιτιστικού υπόβαθρου. Αυτές οι ομάδες αναμίχτηκαν σε μια σειρά από καμπάνιες επαναδιεκδίκησης των δικαιωμάτων στις γειτονιές και στις πόλεις: γράφοντας αιτήσεις, οργανώνοντας διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, καταλαμβάνοντας άδεια κτίρια, οργανώνοντας καταλήψεις και εμποδίζοντας εξώσεις.

we the citizens4

Η πολιτική τους όρεξη άνοιξε με τον χρόνο. Το 2010, στο Πόζναν οι ακτιβιστές διαμόρφωσαν την επιτροπή «Εμείς, οι κάτοικοι του Πόζναν», μια κοινωνική εκλογική επιτροπή για να κατέβουν στις τοπικές εκλογές. Πήραν σχεδόν το 10% των ψήφων αλλά επειδή ο εκλογικός νόμος πριμοδοτούσε τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν κατάφεραν να πάρουν μια θέση στο δημοτικό συμβούλιο.

Έτσι, αυτή η εκλογική εμπειρία διευκόλυνε το 2011 το ξεκίνημα μιας άτυπης συμμαχίας, της «Συνόδου των κινημάτων πόλης»* αποτελούμενης από ακτιβιστές αυτή τη φορά απ’ όλη την Πολωνία.

Η σύνοδος είχε ως αντικείμενο τη διατύπωση ενός προγράμματος ώστε να εξασφαλιστεί μια κοινή βάση γύρω από την οποία οι ακτιβιστές θα έχτιζαν τις εκστρατείες τους στις τοπικές κοινότητες. Το πρόγραμμα ήταν εστιασμένο σε τρεις βασικούς πυλώνες:

  • Στις πολιτικές για τον περιορισμό και την αντιστροφή της επέκτασης των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων και αποκλεισμών
  • Στη βιώσιμη και περιβαλλοντικά φιλική αστική ανάπτυξη για το συμφέρον όλων των πολιτών καθώς και
  • Στην προώθηση αμεσοδημοκρατικών πρακτικών μέσω κοινωνικών συμβουλίων, συμμετοχικών προϋπολογισμών και δημοψηφισμάτων.

Νίκες

Μετά την ίδρυση της συνόδου, τα κινήματα πόλης μεγάλωσαν σε δύναμη και επίδραση. Σε εθνικό επίπεδο, η σύνοδος κατάφερε να ασκήσει πίεση στο υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και να συμπεριλάβει μερικές από τις πολιτικές της στο πρόγραμμα της εθνικής πολιτικής για τις πόλεις. Σε τοπικό επίπεδο, οι ακτιβιστές πόλεων κατάφεραν να αποκομίσουν πολλές νίκες.

Το 2011, μετά από «παρενόχληση» από τους ακτιβιστές, ο δήμαρχος του Σοπότ συμφώνησε να εφαρμόσει συμμετοχικό προϋπολογισμό στην πόλη. Οι κάτοικοι τώρα μπορούν να αποφασίσουν πως θα ξοδέψουν τα 5 εκ. ζλότι (γύρω στα 1,6 εκ. δολάρια) ή το ένα τοις εκατό του δημοτικού προϋπολογισμού.

Σύντομα και άλλοι δήμαρχοι ακολούθησαν. Στο Λοτζ, οι κάτοικοι αποφασίζουν πώς θα ξοδέψουν τα 40 εκ. ζλότι (13 εκ. δολάρια). Ο δήμαρχος του Λοτζ κάλεσε επίσης τους τοπικούς ακτιβιστές να κάνουν προτάσεις στο συμβούλιο του Τμήματος για την Αναζωογόνηση της πόλης, για συγκεκριμένες πολιτικές κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξής της.

Ο λόγος πάντως που το Λοτζ έγινε πιο συγκαταβατικό στο να αποδεχτεί τα αιτήματα του κινήματος ήταν επειδή ο προηγούμενος δήμαρχός του είχε απομακρυνθεί με λαϊκό δημοψήφισμα τον Γενάρη του 2010. Οι δήμαρχοι των πόλεων Τσενστοχώβα, Όλστυν, Έλμπλονγκ, Μπύτομ και Οστρούντα απομακρύνθηκαν με τον ίδιο τρόπο εξαιτίας της υιοθέτησης πολιτικών σχετικών με την ιδιωτικοποίηση και την εμπορική ανάπτυξη οι οποίες ήταν αντίθετες με τη βούληση των ψηφοφόρων τους.

Η ίδια μοίρα απείλησε τη δήμαρχο της Βαρσοβίας, αλλά το χαμηλό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος την έσωσε.

Το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα όμως του πολωνικού αστικού κινήματος τους τελευταίους μήνες ήταν το ότι έθεσε την υποψηφιότητα της Κρακοβίας για να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2022 σε δημοψήφισμα. Αφότου ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα τον Νοέμβρη του 2013 οι ακτιβιστές ξεκίνησαν μια εκστρατεία που την ονόμασαν «Κρακοβία ενάντια στους Αγώνες», η οποία έθετε ως στόχο να ενημερώσει τους ανθρώπους για τις αρνητικές επιπτώσεις της φιλοξενίας ενός τόσο μεγάλου αθλητικού γεγονότος. (Ενδιαφέρον είναι επίσης ότι ακόμα και η πόλη της Νέας Υόρκης με τον σχετικά πιο προοδευτικό δήμαρχό της Bill de Blasio απέρριψε σχετικό σενάριο φιλοξενίας των αγώνων. Και μοιάζει μια σειρά από πόλεις να αμφισβητούν επιτέλους, όλο και περισσότερο, την εκ προοιμίου θετική τους επίδραση.)

we the citizens1

Οι αρχές της πόλης υποχώρησαν κάτω από τη λαϊκή πίεση και έβαλαν την απόφαση για την υποψηφιότητα σε δημοψήφισμα, ενώ, γνωρίζοντας ότι το 2010 οι ευρωπαϊκές εκλογές είχαν μόνο 26% συμμετοχή, έθεσαν τον όρο ότι το δημοψήφισμα θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον 30% συμμετοχή.

Ωστόσο, προς μεγάλη δυσαρέσκεια των τοπικών αρχών, γύρω στο 36% των πολιτών της Κρακοβίας ψήφισαν και το 70% αυτών είπε όχι στους αγώνες.

Η νίκη της Κρακοβίας έδωσε ώθηση για τη διαμόρφωση μιας συμμαχίας σε εθνικό επίπεδο 12 κοινωνικοπολιτικών οντοτήτων που σχετίζονταν με τη Σύνοδο των κινημάτων πόλης, που κατέβηκε στις τοπικές εκλογές του 2014. Τα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν ότι το κίνημα μπορεί να μετατρέψει την υποστήριξή του σε εκλογικές νίκες.

Με τις βουλευτικές και προεδρικές εκλογές που πλησιάζουν το 2015 (Οκτώβριος 2015), η συμμαχία ελπίζει ότι θα έχει ακόμα μεγαλύτερη πολιτική επιρροή τον επόμενο χρόνο.

Το αστικό κινήμα έχει μεγάλο δρόμο μπροστά του για να κατοχυρώσει μια μόνιμη θέση στον πολιτικό χάρτη της Πολωνίας αλλά η δημόσια παρουσία του, οι επιτυχημένες εκστρατείες του και η αυξανόμενη κοινωνική υποστήριξη δείχνουν ότι υπάρχει μια δεδομένη μετατόπιση στην κοινωνικοπολιτική στάση των Πολωνών. Υπάρχει μια ξεκάθαρα αυξανόμενη στήριξη για βιώσιμη και περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένη ανάπτυξη που να στοχεύει στην πάταξη των ανισοτήτων και των αποκλεισμών και να αναγγέλλει αποτελεσματικές πρακτικές άμεσης δημοκρατίας.

 

postdata:

*«The Urban Movements Congress»

**ιδιαίτερες ευχαριστίες στην Αγνή Μπουινιέβιτς για την επιμέλεια των εξωτικών για μένα πολωνικών ονομάτων προσώπων και πόλεων.

 

Ένα μικρό έργο για τον Δήμαρχο, ένα μεγάλο έργο για την Πόλη

Ο Υμηττός Σήμερα θα ήθελα να ξεκινήσω με το πρώτο από μια σειρά κειμένων που θα αναφέρονται σε μικρές αλλαγές-έργα, τα οποία όμως θα επιφέρουν μεγάλες αλλαγές στην καθημερινή ζωή της πόλης. Βέβαια, αυτές οι προτάσεις δεν προκύπτουν ως εκλάμψεις, αλλά μέσα από μια σταθερή και συνεχή παρατήρηση και ερμηνεία της σύγχρονης πόλης. Η ιδέα […]

%d bloggers like this: