ο Κότσυφας

IMG_0257

Θα τον θυμάμαι το Νοέμβρη αυτόν. Νοέμβρης του ’13

Το είχα πάρει από νωρίς απόφαση ότι φέτος θα μάζευα ελιές με τον Ηλία. Θα είμαι εκεί όλο το Νοέμβρη του είπα, όμως στο τέλος βρεθήκαμε τέσσερις αντί για δύο.

Ο Κότσυφας είχε βέβαια πιο σοβαρό λόγο να βρίσκεται εκεί, μιας και η κρίση τον έφερε από νοικοκύρη…φτερό στον άνεμο. Το μόνο που του είχε απομείνει ήταν μερικές ελιές πίσω στο χωριό, δεν θα μπορούσε όμως να τις μαζέψει μόνος του, αυτή η δουλειά απαιτεί τουλάχιστον δύο.

Ο Κότσυφας ήταν σε κατάσταση που η αστική ευγένεια θα επέβαλε σιωπή μπροστά του. Όμως η ψυχή των ανθρώπων που έχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους, δεν μπορεί να σιωπά και να θλίβεται μοιρολατρικά, ξέρει να ξορκίζει το κακό.

-Α ρε γέρο-Κότσυφα δεν αντέχεις!!

-Δεν μασάμε ρεε! Θα φάμε και τα σίδεραα!

-Τσάμπα τα χοιρινά και τα κοτόπουλα που σας ταΐζω!

-Μη φοβάσαιι, άμα έχεις τέτοια ομάδα!

Και γινόταν ο Κότσυφας μικρό παιδί και κύλισε αυτός ο μήνας δουλειάς πιο γρήγορα και από διακοπές.

Τελευταία δε θέλω να μιλάω, παρότι μόνο ένα πράγμα έχω να πω, βλέπω μονάχα και ακούω. Αν αναλογιστούμε την τελευταία περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας, ποιo είναι το γεγονός που την καθόρισε; Τι είναι αυτό που καθόρισε την οικονομία, την καθημερινότητα του νεοέλληνα, το σημερινό ελληνικό κράτος; Έχουμε σκεφτεί πόσο δραστικά άλλαξε το χάρτη, την ιστορία μας η αστικοποίηση της χώρας, η δημιουργία της μεγαλούπολης Αθήνας μέσα σε λίγες δεκαετίες;

Και τώρα αν έχουμε να πιαστούμε από κάτι, είναι ό,τι άφησε πίσω της αυτή η αστικοποίηση.

Μια εγκαταλελειμμένη φύση, ανθρώπους που σπούδασαν ένα σωρό, τη δίψα μας για ζωή..

Όσο βλέπω τους γύρω μου βολεμένους και απρόθυμους σιωπώ. Ακούω, όμως, τον Κότσυφα, γελαστό απ’ το πιοτό, το φαΐ και τη φωτιά που απαιτεί η ολοήμερη δουλειά, ενθουσιασμένο από τις συζητήσεις των χωρικών για το πώς θα οργανώσουν την παραγωγή τους, το προϊόν τους, το χωριό τους, να μου τσουγκρίζει το ποτήρι και ως απτός troll να λέει  -…Δεν ήξερα …αλλά μαθαίνω!

Σκέφτομαι, δες, ένας τέτοιος άνθρωπος μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, κλεισμένος στο διαμέρισμα του στην Αθήνα θα ήταν απ’ αυτούς που μέσα στο αδιέξοδο τους πηδάνε απ’ τα μπαλκόνια. Από αυτοκτονίες είναι τα θύματα αυτής της κρίσης, όχι από πείνα… δηλαδή από έλλειψη οράματος, συλλογικού οράματος για το πού θα πάμε. Όμως ο Κότσυφας δεν μπορεί να σκέφτεται την αυτοκτονία σήμερα, γιατί σήμερα βρέχει και δεν πήγαμε για ελιές, ξεκινήσαμε για βόλτα στο βουνό, για να μαζέψουμε μανιτάρια και άγρια χόρτα.

Ο Κότσυφας δεν μπορεί να σκέφτεται με τίποτα την αυτοκτονία σήμερα, γιατί σήμερα είναι χαρούμενος και μέσα στην έξαψη της πλήρωσής του, αγναντεύοντας όλο αυτό το τοπίο που γέννησε τους προγόνους του και τον ίδιο, νιώθοντας ελεύθερος σαν μικρό παιδί,  μας φωνάζει από την κορφή του βράχου –π λ έ ο ν   α ς   π ε θ ά ν ω

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: